Volledig scherm
© Daniella van Bergen

'Hoe kan je zo leven dat maar twee mensen weten wie je bent?'

In juni 2015 valt een 100 jaar oude ansichtkaart op de deurmat van Kim Heijdenrijk. Het is het begin van een intensieve zoektocht naar een onbekende Hagenaar en een boek over zijn leven. Het is de dag dat haar leven ingrijpend verandert.

Quote

Ik weet zeker dat ik er alles aan heb gedaan om ieder detail over hem te weten te komen

Kim Heijdenrijk
Volledig scherm
Heijdenrijk voor een van de weinige gebouwen in Den Haag die nog identiek is aan de tijd toen George leefde. © Daniella van Bergen

Kim Heijdenrijk verhuist in april 2015 naar de Gaslaan in Den Haag. Om meer over haar nieuwe buurt te weten te komen zoekt ze informatie op internet. Op Marktplaats komt ze terecht bij een ansichtkaart, verstuurd in 1916. Op de voorkant staat een afbeelding van Huize Groenestein, een berucht weeshuis dat aan het begin van de twintigste eeuw wezen opving.

Interessant, vindt ze, maar het is vooral de tekst op de achterkant van de kaart die haar grijpt. 'Nu wou ik weten waar moeder was', staat daar onder meer te lezen. Heftig, omschrijft Heijdenrijk de situatie toen ze het zinnetje las.

Ze besluit wat meer informatie op te zoeken over het weeshuis en George Krul, het jongetje dat de kaart op 13-jarige leeftijd naar zijn oom verstuurde. Eenmaal begonnen is er geen houden meer aan. Maandenlang zit Heijdenrijk in archieven, pluist ze databanken uit en speurt ze het internet af. Tijdens haar zoektocht besluit ze een boek te schrijven over het leven van George.

Boek
Ruim anderhalf jaar later is haar zoektocht voltooid en ligt het boek klaar voor verkoop. ,,Ik kijk er zo naar uit om het vast te kunnen houden. Dat wordt een fantastisch moment'', vertelt Heijdenrijk aan haar keukentafel. Ze was, toen het einde van haar 'avontuur' naderde, bang om in een zwart gat te vallen. Maar nu de laatste woorden van het verhaal over het leven van George zijn getikt, kan de schrijfster hem nog steeds niet loslaten. ,,Ik weet zeker dat ik er alles aan heb gedaan om ieder detail over hem te weten te komen, maar toch zijn er dingen geweest die ik niet kon achterhalen. En op een gegeven moment moet je de beslissing nemen om te stoppen.'' Om dat uit te leggen vergelijkt ze het met een schilder. ,,Als die te lang door blijft schilderen, wordt het schilderij op een gegeven moment lelijk.''

Quote

Hij leefde een soort kluize­naars­be­staan

Kim Heijdenrijk
Volledig scherm
© Daniella van Bergen
Volledig scherm
De stiefkinderen van George gaven aanwijzingen over zijn uiterlijk. Zo moet hij eruit hebben gezien. © Compositietekening

Wat haar het meest dwarszit, is dat ze niet weet hoe George is overleden. Hij stierf op 11 mei 1980 op 78-jarige leeftijd in Voorburg. ,,En dat is zo raar, want hij woonde op de Trekweg. Is hij aangereden? Of per ongeluk in de Vliet terechtgekomen?'' Alhoewel de Hagenaar best oud is geworden, denkt Heijdenrijk dat het ook mogelijk is dat hij zelf een einde aan zijn leven maakte. ,,Want hij heeft geen leuk leven gehad.''

George werd op jonge leeftijd uit huis geplaatst omdat zijn moeder niet voor hem en haar andere kinderen kon zorgen. Hij kwam terecht in een pleeggezin in Someren. Daar kreeg een van zijn pleegbroertjes een tragisch ongeluk en overleed een paar dagen later aan zijn verwondingen. Daardoor moest hij afscheid nemen van zijn nieuwe familie. Maar vooral de laatste tien jaar van zijn leven moeten verschrikkelijk zijn geweest, meent Heijdenrijk. Op 50-jarige leeftijd trouwde George met de liefde van zijn leven. Bijna twintig jaar zijn ze samengeweest. ,,Die twee waren een soort eenheid. Ze hadden geen vrienden of iets, alleen elkaar. Toen zij stierf, moet zijn hele wereld zijn ingestort. Hij leefde een soort kluizenaarsbestaan.''

Stiefkinderen
De enige twee mensen die George kenden en Heijdenrijk heeft kunnen opsporen, zijn de twee stiefkinderen. ,,Maar daar had hij niet veel contact mee. Hij was geen man om een gezellig gesprek mee te voeren of een kopje koffie bij te drinken. Hij praatte alleen als het nodig was.'' Verder heeft ze niemand kunnen vinden die zich George herinnert of hem heeft gekend. ,,Ik heb naar buren, collega's, vrienden gezocht. Niets.'' Ze denkt even na en vervolgt: ,,In de jaren 70 heeft hij in een hotel gewerkt. Dan zou er toch een stagiair of collega moeten zijn die weet wie hij was? Zo raar. Het was een onwijs knappe vent. Zwarte krullen, blauwe ogen. Het is vreemd dat niemand zich hem herinnert.''

Quote

Je kan niet oordelen over iemand als je diegene niet of niet goed kent

Kim Heijdenrijk

Het lijkt haar een beetje pijn te doen. ,,Ja'', beaamt ze. ,,Ik vind dat erg. Hoe kan je zo leven dat maar twee mensen nog weten wie je bent?''

Met haar boek probeert ze dat een beetje recht te breien. ,,Ik laat iets achter over George, hij heeft dat zelf niet kunnen doen.'' Een klein gebaar lijkt het, voor de man die haar leven op z'n kop zette. ,,Door die ansichtkaart ben ik geworden wie ik wilde zijn. Een schrijfster. Als ik die kaart niet had gehad, had ik dit boek nooit geschreven.''

Compassie
Een boek, waarvan ze hoopt dat lezers een wijze les leren. ,,Je kan niet oordelen over iemand als je diegene niet of niet goed kent. Ik hoop dat mensen die dit verhaal lezen meer begrip krijgen voor het individu. Want George was geen aardige man. Maar als je over hem leest, begrijp je dat, voel je compassie. Hij had afschuwelijk kunnen zijn. Ik ben best trots op hem dat hij heeft geprobeerd iets van zijn leven te maken.''

Het boek Op zoek naar George is vanaf vandaag verkrijgbaar in de boekwinkels.

Volledig scherm
De kaart die George naar zijn oom stuurde. © Daniella van Bergen

In samenwerking met indebuurt Den Haag

Den Haag