Volledig scherm
PREMIUM
© Frank Jansen

Tekenen als therapie

BeroerteBorstkanker, chemotherapie en een beroerte; Liz Strick kreeg het de laatste jaren flink voor haar kiezen. In haar expositie Plan B heeft ze haar revalidatie vertaald naar de kunst. ,,Ik moest mezelf opnieuw uitvinden.''

Volledig scherm
© Frank Jansen

Liz Strick kon helemaal niets meer toen ze in 2014 een beroerte kreeg. Ze moest opnieuw leren lopen, bewegen en praten. Schilderen, haar beroep en passie, leek er helemaal niet meer in te zitten. Toch pakte de kunstenares het potlood op. En wat ze op papier kreeg, verraste iedereen, vooral Strick zelf.

De expositie Plan B is een expositie aan huis. Op de vierde verdieping van haar woning in Ypenburg stelt Strick tentoon wat een jaar revalideren met potlood tussen de vingers heeft opgebracht. Het is een overzicht van haar werk uit 2016, een voltooiing van de urgentie die zij voelde om te blijven tekenen. ,,Ik ben hier best trots op", zegt ze.

De expositie bestaat uit tekeningen en collages. Kenmerkend is de wirwar aan lijnen waar geen begin of eind in lijkt te ontdekken. Het is de linkerhand van Strick, waarover ze geen controle heeft, maar die wil blijven bewegen, kriskras over het vel papier. ,,Hier zie je dat er geen gelijke druk op het potlood stond, waardoor een soort diepte is ontstaan", zegt ze over een tekening die ze De Roos noemt.

De zwart-wittekening valt niet direct op tussen de kleurrijke platen, maar is toch het meest bijzondere werk voor de kunstenares zelf. ,,Dit was mijn eerste werk na de beroerte. Ik heb het opgedragen aan mijn fysiotherapeut, omdat hij mij heeft geïnspireerd weer aan de slag te gaan."

In 2013 kreeg Strick borstkanker. Het was het begin van een periode van tegenslagen: de chemotherapie sloeg weliswaar aan, maar beschadigde haar hart, waardoor ze een jaar later getroffen werd door een beroerte. De linkerkant van haar lichaam was volledig verlamd. Toen ze na een jaar revalideren voorzichtig kon lopen, viel ze thuis van de trap en brak ze haar heup.

,,Ik kon helemaal niets meer, sliep ook niet meer. Het ging echt niet goed met me", vertelt ze. Een tekening met de naam Het Begin van Het Einde vertaalt haar gevoel op dat moment: de lijnen geven hier vorm aan wat lijkt op een tapijt dat aan het rafelen is en steeds meer uit elkaar valt, legt de kunstenares uit.

Algemeen Dagblad gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement

In samenwerking met indebuurt Den Haag

Den Haag