Ton Visser houdt nog kantoor in het pand aan de Toussaintkade in Den Haag. Onveranderd: de brede houten voordeur en een bronzen naambord, maar binnen met een eenvoudige trap en zonder sjieke secretaresse of ontvangstbalie. Een eenvoudig A4'tje wijst de weg naar boven. Een kopieermachine is het eerste wat in het oog springt bij de bezoekers die de met blauwgrijze vloerbedekking beklede trap hebben beklommen.

De zaak 'Lucia de B.' bracht Visser bekendheid, geen rijkdom. Sterker nog, glimlacht de strafpleiter in zijn werkkamer op de eerste verdieping. ,,Op het moment dat zoiets op je pad komt, weet je dat je veel lopende zaken moet uitbesteden. Dat dit heel veel tijd zal kosten.''

Liefde
Uren die hij er met liefde instak. Al was het alleen maar omdat hij in haar onschuld geloofde en vrijwel meteen na haar arrestatie bevroedde dat dit een zaak was met een omvang die hij daarna misschien wel nooit meer zou meemaken. ,,Ik ben me daar vanaf het begin bewust van geweest. Maar dat er nu nog altijd mensen zijn die er naar vragen, dat verbaast me toch. Dat had ik niet verwacht'', zegt hij ietwat verbouwereerd.

Vooral studenten willen van Visser alles weten van de zaak, die in 2001 begon te spelen. De interesse ervoor werd opnieuw aangewakkerd toen de film over Lucia de Berk, zoals de Haagse na tien jaar weer gewoon mocht heten, uitkwam. En ook nu weer, nu deze film in Milaan op een internationaal filmfestival begin juli onderscheiden is met drie prijzen, is de interesse opnieuw aangewakkerd. Visser trekt zijn wenkbrauwen op. ,,Maar die studenten waren toen nog maar kleuters, basisschoolleerlingen.''