Volledig scherm
Een still uit de nieuwe game © Nintendo

Super Mario Odyssey: een hoogvlieger van jewelste

recensieIn Super Mario Odyssey gooit Nintendo’s mascotte er behoorlijk met de pet naar. Letterlijk dan, want figuurlijk is deze game een hoogvlieger van jewelste.

Super Mario Odyssey is niet alleen de eerste échte Mario in jaren (‘echt’ als in een onvervalste platformgame), maar stiekem ook de eerste werkelijk fonkelnieuwe blockbuster die Nintendo exclusief voor hun nieuwe Switch-console uitbrengt. Zelda verscheen namelijk óók nog in een Wii U-versie, titels als Mario Kart Deluxe en Splatoon 2 -hoe smakelijk ook- riekten toch naar opnieuw opgewarmde maaltijden. 

Odyssey is dus Nintendo’s creatieve openingssalvo dat moet tonen wat de Switch allemaal wel niet vermag. Dat brengt torenhoge verwachtingen met zich mee, en de lat lág dankzij baanbrekers als Super Mario 64 en Super Mario Galaxy toch al hoog. Maar de fans mogen een sprong in de lucht maken en de aandeelhouders van Nintendo kunnen opgelucht ademhalen, want deze Mario is misschien wel de allerbeste van het hele stel.

Vertrouwde elementen

Uiteraard zitten er veel vertrouwde elementen in Odyssey - prinses Peach maakt haar status van meest ontvoerde royalty weer helemaal waar- maar de kracht van het spel zit ‘m vooral in het feit dat het spel nadrukkelijk niet op veilig speelt. De game is tot de nok toe gevuld met innovaties en verrassende variaties op bekende thema’s. 

De te bezoeken levels (die nu geen werelden maar 'rijken' heten) zijn fris, maar de grootste vernieuwing zit ‘m in Mario’s pet. Dat is ditmaal een levend en vooral multifunctioneel hoofddeksel. Deze Cappy kan dienst doen als tijdelijk opstapje (om nog net wat hoger te springen) en kan ook los bestuurd worden door een tweede speler, want het spel in een klap geschikt maakt voor klein grut om samen met een volwassene te spelen.

De rondvliegende pet blijkt ook een sterk aanvalswapen, dat als een soort boemerang korte metten maakt met de kwelgeesten die Mario’s platformwerelden altijd bevolken. Een echte vondst is dat Mario nu ook die kwelgeesten kan wórden, door Cappy op hun kop te plaatsen en zo tijdelijk in hun huid te kruipen. Daarmee krijgt Mario opeens een totaal nieuw assortiment aan moves en mogelijkheden. Een overgenomen kikker maakt hogere sprongen, in raketvorm kiest Mario het luchtruim, als vis voelt hij zich als een eh... vis in het water en in de gedaante van een besnorde T-rex is hij gigantische sloper.

Volledig scherm
© Invision for Nintendo of America

Geen kans om te wennen

Dit zijn nog maar een schijntje van alle vormen die Mario in Odyssey kan aannemen, en daarin ligt hem ook precies de kracht: de speler krijg nergens de kans om te wennen, want de game komt voortdurend met creatieve invallen en nieuwe vondsten op de proppen. En soms ook gewoon oude vondsten, want bij tijd en wijle worden de levels ouderwets geplet tot 2D en blijkt Mario ook in zijn oude pixel-outfit nog in topvorm. Heerlijk.

Ook een revolutie in Mario-land (eentje die hij lijkt afgekeken te hebben van collega Link in Zelda: Breath of the Wild) is hoe de levels worden gepresenteerd. In Odyssey hebben ze een veel meer openwereld-karakter. Het traject gaat niet langer van A naar B en van links naar rechts. In plaats daarvan wordt je geprikkeld om het terrein te verkennen. 

Als die verborgen schatten en soms schijnbaar onbereikbare muntjes stimuleren de speler om op ontdekkingstocht te gaan en ook je hersens en fantasie te gebruiken. Een extra motivatie is daarbij dat je met alle verzamelde rijkdommen weer nieuwe outfits en petjes kan aanschaffen. Want na meer dan 35 jaar wil zelfs dat loodgietertje wel eens wat anders dan die eeuwige blauwe overal met dat rode hemd. Met deze instant-klassieker kan Mario er weer jaren tegenaan, dus eh... petje af!