Volledig scherm
PREMIUM
Foto ter illustratie. © PR

‘Misschien sterven de ongeneeslijken in de toekomst ooit nog eens uit’

COLUMN WILLEMIEN WEERMANSproeteke. Zo noemde ze me vaak toen ik een puber was. Eerst haatte ik haar erom. Ik werd gek van die sproeten. Later werd het een geuzennaam. Bijna negentig is ze nu, deze tante, die eigenlijk geen tante is maar een vroegere buurvrouw.

Willemien Weerman

Willemien Weerman is journalist. Ze heeft een ongeneeslijke vorm van kanker. Ze beschouwt dit als een ongewild avontuur en schrijft over wat dit in haar en haar omgeving losmaakt.

Ze begon op haar vijftigste nog aan een studie filosofie, neemt nooit een blad voor de mond, weet alles van vogels en draagt graag een hoed.

Als ik vanwege de chemo kaal ben, noemt ze me liefdevol kaalkopje. Bij elke naam vertelt ze ook een verhaal. Soms wat moralistisch, soms interessant of gewoon vermakelijk. Met haar vertelsels creëert ze een heerlijke sfeer. Ik voel me weer kind in plaats van een volwassen vrouw.

Vandaag noemt ze me ‘die ongeneeslijke’. Alsof er niets meer met me te beginnen is. Ik moet wat glimlachen en ze zegt: ,,Er is niets grappigs of zieligs aan ongeneeslijken maar het is wel een bevolkingsgroep die het niet makkelijk heeft.”

Ik knik braaf en kijk ondertussen of er nog iets in haar woonkamer is veranderd. Overal zijn vogels. In prenten aan de muren, houten exemplaren op de vensterbank en naast de sofa een metalen valk.

,,Je kunt ze op veel plekken tegenkomen, die ongeneeslijken. Op je werk, in de supermarkt of tijdens je vakantie. Misschien loopt er elke dag wel eentje langs je huis. Vaak zie je niets aan de buitenkant. Wat ze gemeen hebben is dat er een eind is gekomen aan hun gezondheid.”

Ze heeft het over ongeneeslijken die nog twaalf jaar leefden. Bij eentje kwam er zelfs een eind aan de status van ongeneeslijke. Ze kijkt me met een twinkeling aan en zegt: ,,Die genas.”

Ik hoor haar zeggen dat dit vaker gaat gebeuren. Omdat er steeds meer mogelijk is. ,,Misschien sterven de ongeneeslijken in de toekomst ooit nog eens uit”, eindigt ze haar relaas. Ik hou van mijn tante die eigenlijk mijn vroegere buurvrouw is.

In samenwerking met indebuurt Doetinchem