Volledig scherm
Lydia Amsterdam coördineert het onderhoud van het hele Vlijpark. © Maartje Brockbernd

Lydia kan het tuinieren niet achter zich laten: ‘Je kunt je gedachten helemaal laten gaan’

VAN DE STRAATFotograaf Maartje Brockbernd en verslaggever Robin Nanninga lopen wekelijks iemand tegen het lijf. Deze keer kwamen ze volkstuinder Lydia Amsterdam (63) tegen. 

,,Ik coördineer het onderhoud van het hele Vlijpark en doe de compost, samen met vrijwilligers. We hebben geweldige compost. Ik krijg veel enthousiaste reacties van de leden omdat ze merken dat de grond echt verbetert. Ik ben al 26 jaar betrokken bij de vereniging. Toentertijd werkte ik bij restaurant De Klander Muelen. Ik kon hier een huisje overnemen van de eigenaar van het restaurant. Ik vind dit geweldig.

Waarom? Ik heb altijd in een vrij huis willen wonen, maar daar kom je gewoon niet makkelijk in. Het is te duur, of de plek bevalt niet. Destijds woonde ik in een flat. Ik dacht: dat is mooi! Dan heb ik op deze manier toch een tuin. Mijn zoon was toen nog jong en was hier altijd veel te vinden, samen met de kinderen van andere leden.

Na mijn werk in de horeca belandde ik in de zorg. Heel wat anders, maar toch ook met mensen. Hier ben ik ook altijd met anderen in de weer. 26 jaar geleden zat het hier vol lui van mijn leeftijd. Het was één grote familie. Maar nu zijn mensen toch minder bereidwillig om elkaar te helpen. We worden meer eenlingen. Niet alleen hier, dat hoor je overal.’’

Kracht in handen

,,Werken doe ik sinds twaalf jaar niet meer. Ik ben voor 100 procent afgekeurd vanwege mijn reuma. Vandaar ook dat ik vooral coördineer en probeer zo min mogelijk zelf mee te doen. Mijn man doet hier gelukkig ook heel veel. Dit is echt iets van ons samen.

Als meisje heb ik veel gesport, maar sinds ik ziek ben kan ik ook dat niet meer. Ik ben blij dat ik gewoon nog een beetje kan tuinieren. Mijn ene hand zit in een brace. Eigenlijk had ik nu al in het ziekenhuis moeten zijn voor een operatie, maar dat heb ik uitgesteld om hier alles goed over te dragen aan mijn opvolgers. Omdat m’n handen gaan vergroeien, halen ze een botje weg. Ik hoop de kracht in mijn handen terug te krijgen en de pijn kwijt te raken.

Mijn handen heb ik nodig bij alles wat ik hier doe. Ik zou dit niet achter me kunnen laten. Het tuinieren is rustgevend. Je kunt je gedachten helemaal laten gaan. Als je altijd een drukke baan hebt gehad, is het fijn om dit ernaast te hebben.’’ 

Bekijk eerdere ontmoetingen in Van De Straat in het dossier.

Volledig scherm
Maartje Brockbernd (links) en Robin Nanninga. © Ilse van Driel

Elke ochtend up-to-date met het laatste nieuws uit Dordrecht en omstreken? Schrijf je hier in! 

In samenwerking met indebuurt Dordrecht

Dordrecht