Volledig scherm
PREMIUM
Een Amerikaanse soldaat met een M16 bij My Lai. © The LIFE Images Collection/Getty Images

Terug naar My Lai waar honderden onschuldige mensen werden vermoord

1968Dit is de vierde aflevering van een serie verhalen over bijzondere momenten in 1968. Van de wereldschokkende executie van een Vietcongstrijder tot aan de lancering van de Apollo 8. Vandaag: 50 jaar geleden vermoordden Amerikanen honderden onschuldige mensen in My Lai, in het zuiden van Vietnam. Een veteraan die erbij was, sloot vriendschap met een van de weinige overlevenden.

Volledig scherm
Op bevel van luitenant William Calley werden bij My Lai in Zuid-Vietnam op 16 maart 1968 honderden onschuldige burgers gedood. © The LIFE Images Collection/Getty Images

Het is de schokkendste foto uit de reeks. Een vrouw in het gras, het hoofd opengereten, met naast haar, enigszins aan het zicht onttrokken door haar bebloede strohoed, een deel van haar hersenen. Ron Haeberle (nu 78) legde het vast als jonge Amerikaanse legerfotograaf in het Vietnamese dorp My Lai, waar een eenheid Amerikaanse soldaten in enkele uren 504 burgers vermoordde. Baby's. Bejaarden. Vrouwen. Ongewapende mannen.

Onder het besneeuwde dak van zijn woning even buiten Cleveland laat Haeberle de dia's zien. Lichamen, mensen in paniek. Zelfs piepklein en korrelig is het beeld van de afgeslachte vrouw in het gras gruwelijk. De vrouw, weet Haeberle inmiddels, was de moeder van Duc Tran Van, destijds een kleine jongen die doodsbang moet zijn geweest voor het Amerikaanse legeruniform dat Haeberle droeg. Over een paar dagen komt diezelfde Duc hem ophalen op de luchthaven van het Vietnamese Chu Lai. ,,Hij beschouwt mij als familie." De overlevende en de oorlogsveteraan wonen vandaag samen de herdenking van het bloedbad van My Lai bij, precies 50 jaar geleden.

Ron Haeberle stelde met zijn foto's van het bloedvergieten de loop van de geschiedenis bij. Hij hield een rolletje achter en eenmaal thuis besloot hij de beelden openbaar te maken. De bewijzen van grove oorlogsmisdaden gaven de anti-oorlogsprotesten vleugels, wat president Nixon er uiteindelijk toe dwong de troepen naar huis te halen. Echt stoppen deed de oorlog in het hoofd van veel soldaten nooit. Nog altijd hebben veel veteranen last van PTSS en plegen ze relatief vaak zelfmoord.