Volledig scherm
PREMIUM
© Shody Careman

De Zorgwaakhond zou in ons land toch niet nodig mogen zijn?

ANGELA KIJKT TVJournaliste Angela de Jong schrijft vijf keer per week een column over wat haar opvalt op televisie.

Natuurlijk wéét ik dat er van alles scheef zit in de zorg. Ik heb de strijd van Hugo Borst en Carin Gaemers gevolgd, er honderd keer over gelezen in kranten, talloze discussies gezien op tv. Maar als je zelf gezond bent, je ouders nog vitaal rondrennen en afkortingen als wmo en pgb net zo ver van je bed klinken als AOW en steunkousen, dan kun je het makkelijk van je af laten glijden. Om het maar populair te zeggen: het komt niet echt binnen.

Tot je het met eigen ogen ziet. Anders kan ik niet verklaren waarom De Zorgwaakhond van Omroep MAX me elke week zo raakt. Jan Slagter trekt ten strijde tegen allerhande misstanden in de zorg en schuwt daarbij de verborgen camera niet, waardoor schrijnende taferelen vol in beeld zijn.

Een COPD-patiënt die veel te lang moet wachten op een nieuwe fles zuurstof. Het gebit van een patiënt met Alzheimer dat stelselmatig niet wordt gepoetst door het verplegend personeel omdat ze het vergeten of niet belangrijk vinden. Of een mensonterend fragment waarin dezelfde man tevergeefs probeert op te staan en een verzorgende naast hem weigert een handje toe te steken. Hoe kan dat in een welvarend en beschaafd land als het onze?