Volledig scherm
PREMIUM
© Shody Careman

Ik hoop zo dat deze surfer gisteravond gewoon naast zijn moeder voor de tv zat

ANGELA KIJKT TVJournaliste Angela de Jong schrijft vijf keer per week een column over wat haar opvalt op tv.

Het is nieuws dat binnenkomt. Letterlijk. Het neemt je hoofd over, bevriest je hart en je voelt het diep in je buik. Ook al ken je de slachtoffers niet. Ook al heb je geen seconde gezien van de beelden van de journaals en nieuwsrubrieken die de hele dag doorgingen. De zoekactie van de reddingsbrigade in het manshoge schuim, de helikopter, de ontreddering op de gezichten van de omstanders op het strand, vijf eenzame rozen in het zand.

Je hoeft het zinnetje ‘vijf surfers en zwemmers omgekomen’ maar te lezen of te horen en je voelt het. Die vijf arme jongens. Die arme ouders. Arme broers, zussen, vrienden en vriendinnen.

’s Avonds schoven bij de diverse talkshows twee vrijwilligers van de KNRM aan. Mannen van daden, minder van woorden, zoveel was meteen duidelijk. Ze lieten zich niet verleiden tot speculeren, hielden het bij de feiten. En die waren al huiveringwekkend genoeg. Net als de liefdevolle getuigenissen van collega-surfers die vertelden over hoe fit de slachtoffers waren, hoe ervaren, hoeveel respect ze hadden voor die almachtige zee.