Volledig scherm
PREMIUM
Angela de Jong. © AD

Tranen, een omhelzing en baf, de aftiteling die altijd te vroeg komt

angela kijkt tvJournaliste Angela de Jong schrijft vijf keer per week een column over wat haar opvalt op televisie.

Quote

Waarom stoppen dat soort programma’s vaak precies op het moment dat het verhaal nog niet afgelopen is

Angela de Jong

Leuk hoor, al die hulp-tv, emo-tv of hoe je het ook wilt noemen. Ik ben er groot fan van, zap me deze weken vooral op woensdagavond een slag in de rondte van DNA Onbekend, Ouders uit de Kast en Love Is In The Air. Maar er is iets dat wringt, iets dat ik niet zo goed snap. Waarom stoppen dat soort programma’s vaak precies op het moment dat het verhaal nog niet afgelopen is?

Neem nou Love Is In The Air. Je krijgt van de deelnemers uitentreuren te horen waarom ze zo graag naar Australië willen, ziet ze op Schiphol kennismaken met hun mede-reizigers en volgt ze eindeloos in de bus en bij een aantal toeristische uitstapjes. Allemaal logisch, want sponsor Singapore Airlines moet ook tevreden gesteld, die wil na de aftiteling een paar extra retourtjes Sydney verkopen.

Zo wordt er langzaam toegewerkt naar die ene alleszeggende omhelzing tussen twee broers of een moeder en een dochter die al jaren op duizenden kilometers van elkaar wonen. En dan, op het moment dat je thuis op de bank bijna aan het zuurstof moet na zoveel doorvoelde emotie, is het plots klaar. Robert ten Brink wenst de mensen nog een fijn verblijf, duwt de kijker als het ware zijn bus in en rijdt weg. Terwijl ik zo graag wil weten wat er daarna gebeurt. Wat vinden de mensen van het dagelijks leven van hun dierbare, logeren ze er in huis, is het na een week nog steeds een geknuffel en gehuil of komen er dan ook de eerste strubbelingen?