Angela de Jong.
Volledig scherm
PREMIUM
Angela de Jong. © Shody Careman

Van de Meilandjes moet je een uur bijkomen, maar dat is toch anders

Angela kijkt tvJournaliste Angela de Jong schrijft vijf keer per week een column over wat haar opvalt op televisie

Het was de eerste persconferentie waar hij even van bij moest komen, bekende NOS-verslaggever Xander van der Wulp bij Op1. Ik denk dat hij met die paar eenvoudige woorden het gevoel van veel gezinnen maandagavond vertolkte. Tot 1 juni – pardon, junó – is de boel intelligent down gelockt. Niet naar werk, school, voetbal, zwemles, eindexamen, opa en oma, afscheidskamp van groep 8, verjaardagen en als klap op de vuurpijl transformeren we allemaal langzaam maar zeker tot harige neanderthalers. En durf maar eens te klagen. Als de familie nog steeds gezond is en er gewoon salaris binnenkomt, ben je gewoon een gezegend mens. Punt.

Maar toch. Ik moest er ook even van bijkomen. Toeval of niet, een uur later begon prompt een nieuw seizoen van Chateau Meiland, alsof John de Mol dit in al zijn voorzienigheid al maanden voelde aankomen.

In plaats van ‘wijnen, wijnen’ scandeerde de familie ‘Tenerife, Tenerife’ en ging op weg naar het vliegveld. Het was duidelijk, de opnames stamden nog uit het pre-coronatijdperk, toen we nog gewoon op vakantie konden. Al vermoed ik dat als er één familie zijn hand niet omdraait voor thuisquarantaine, het de Meilandjes zijn. Ze zitten toch al 24/7 op elkaars lip, zijn gewend om elkaars wenkbrauwen te doen en de wijn kan gewoon in kratten worden thuisbezorgd.