In het Boskoopse Polenhotel deelt Tomasz Olesz een appartement voor vier mensen alleen met zijn moeder. Zijn slaapkamer is ook 'kantoor'.
Volledig scherm
PREMIUM
In het Boskoopse Polenhotel deelt Tomasz Olesz een appartement voor vier mensen alleen met zijn moeder. Zijn slaapkamer is ook 'kantoor'. © Josh Walet

Waarom wil ‘niemand’ Poolse arbeiders als buur? ‘We werken, eten en slapen. Hoeveel last heb je van ons?’

buffelen in onze bvHun handjes zijn hard nodig, maar waar en hoe laten we arbeidsmigranten wonen? Wat willen en missen ze zelf?  En waarom wil ‘niemand’ ze als buur? 

  1. Gwendolyn is pas 24 en runt nu al twee dansscholen: ‘Iedere dag mee bezig, maar voelt nooit als werken’
    PREMIUM

    Gwendolyn is pas 24 en runt nu al twee dansscho­len: ‘Iedere dag mee bezig, maar voelt nooit als werken’

    Ze is pas 24, maar Gwendolyn de Groot runt inmiddels al twee vestigingen van haar eigen dansschool. De namen van meer dan honderd kinderen en volwassenen uit Middelharnis en omgeving die ze lesgeeft? Die onthoudt ze. Van de danslessen tot aan de administratie en het schoonmaken van de dansvloer: ze doet het allemaal zelf. ,,Ik ben er zeven dagen per week mee bezig, maar het voelt geen dag als werken.’’