Volledig scherm
Oorlogsveteraan Arie Langenberg vindt de twee minuten stilte tijdens de Dodenherdenking vanavond heel belangrijk. ,,Twee minuten respect.'' © Marnix Schmidt

'Nachtmerries van mijn tijd bij commandotroepen'

4 & 5 mei4 mei is voor Arie Langenberg een belangrijke dag. De Lopiker, lid van de Woerdense Bond van Wapenbroeders, ging in 1961 op missie naar Nieuw-Guinea.

Ruim vijftig jaar na dato is het voor Arie Langenberg (75) nog steeds emotioneel om te vertellen over zijn tijd bij de commandotroepen. Een verhaal dat klinkt als een spannend jongensboek, maar dat er veertig jaar later voor zorgde dat hij de diagnose PTSS kreeg.

Quote

De eerste infiltran­ten die we doodscho­ten bleken achteraf jongetjes van vijftien. We waren dus met kinderen aan het vechten

Arie Langenberg

Net 20 jaar oud werd de dienstplichtige Langenberg uitgezonden naar Nieuw-Guinea. Zijn peloton kreeg de taak om de Papoea's te beschermen en ze te helpen een nieuw bestaan op te bouwen. ,,Het leven in het oerwoud was loodzwaar. Met 35 graden en een luchtvochtigheid van 99 procent was je constant nat. Door gebrek aan toiletpapier en tandpasta liet de hygiëne te wensen over. We aten drie keer per dag rijst en sliepen in een geïmproviseerd bed vlak boven de grond. Door de oerwoudgeluiden en grote spinnen was slapen moeilijk en beangstigend."

Elimineren

Toch zijn het de acties die de meeste indruk maakten op Langenberg. ,,We moesten Indonesische infiltranten opsporen en elimineren. Tijdens de zware tropenopleiding werden we speciaal getraind op het doodschieten van mensen. De eerste infiltranten die we doodschoten bleken achteraf jongetjes van vijftien. We waren dus met kinderen aan het vechten."

Quote

Als we terugkwa­men van een actie, dronken we een pot bier en was het klaar

Arie Langenberg

Niet alleen vijanden werden gedood. Langenberg verloor drie kameraden. Twee daarvan sneuvelden tijdens een actie waarbij hij zelf ook ternauwernood aan de dood ontsnapte. ,,Bij de aanval op een huis waar parachutisten lagen te slapen, kreeg ik de opdracht naar binnen te gaan en meteen te schieten. Toen ik binnen kwam, keek ik recht in de loop van een geweer", vertelt Langenberg met betraande ogen. ,,De parachutist begon te vuren en ik voelde de warmte van de kogels langs mijn wangen."

Ook het begraven van vijanden, onderdeel van zijn werk, vond Langenberg aangrijpend. ,,Bijvoorbeeld als je tussen de persoonlijke spullen een foto vond van een vrouw en kinderen. Maar ook toen lichamen twee meter naar beneden gegooid moesten worden in een graf en je alle botjes hoorde kraken."

Psychische hulp was er destijds nog niet. ,,Als we terugkwamen van een actie, dronken we een pot bier en was het klaar. Je verdringt het, maar het komt even hard terug."

Vrije tijd

Na zeventien maanden keerde Langenberg terug naar Nederland en probeerde hij zijn oude leven weer op te pakken. "Dat ging natuurlijk helemaal niet, want ik was een ander mens geworden. Ik had bloed aan mijn handen."

Quote

De parachu­tist begon te vuren en ik voelde de warmte van de kogels langs mijn wangen

Arie Langenberg

Na een zware periode kwam de omslag toen hij zijn vrouw Ria leerde kennen. "We trouwden, kregen twee dochters en ik was dolgelukkig." Pas dertien jaar geleden, toen Langenberg door zijn pensionering meer vrije tijd kreeg, kwam alles weer naar boven. Nachtmerries met zweetaanvallen zorgden ervoor dat hij in behandeling ging bij het Veteraneninstituut in Doorn. "Daar ben ik vreselijk goed van opgeknapt."

Inmiddels geeft Langenberg gastlessen op basisscholen. Ook is hij al 25 jaar actief lid van de Woerdense afdeling van de Bond van Wapenbroeders. "Erover praten en lotgenoten opzoeken helpt het beste."

In samenwerking met indebuurt Woerden