Exclusief

Het beste van het AD

In PREMIUM vind je een selectie van onze beste verhalen. Elke dag alles van het AD lezen? Neem dan een abonnement.

Volledig scherm
PREMIUM
Tom Dumoulin en Chris Froome. © photo: Cor Vos

Tom Dumoulin bleef fier overeind in krankzinnige Giro

BeschouwingColumnist Thijs Zonneveld laat zijn licht schijnen over de afgelopen Giro d'Italia. 'Tom Dumoulin was stabiel en kalm, stond er dag na dag.' 

Komt een vrouw bij de dokter. Ze heet Giro d’Italia, ze is prachtig mooi en ze voelt zich een beetje raar. De dokter kijkt naar haar, drie weken lang. Doet een paar testjes. Stelt wat vragen. Er is maar één diagnose mogelijk. Mevrouw Giro is schizofreen. En bipolair. En manisch. En paranoïde. En nou ja, hij zegt het maar gewoon, een beetje getikt.

Twee jaar geleden reed de rozetruidrager in een sneeuwmuur, vorig jaar stopte de leider om te poepen. Maar de Giro van dit jaar was zo mogelijk nog krankzinniger. Te beginnen met de start in een verdeeld en verknipt land; een week nadat het peloton er was vertrokken werden tientallen Palestijnen vermoord door Israëlische sluipschutters.

Quote

Te midden van alle krankzin­nig­heid bleef Tom Dumoulin fier overeind.

In de koers zelf viel het nooit stil. Rustige dagen waren er niet, overgangsetappes en sprintersdagen veranderden in dollemansritten met bizarre snelheden. En in de laatste week ging het klassement zo vaak op zijn kop dat je er geen touw meer aan kon vastknopen. Simon Yates werd gelost als een kilometerpaaltje langs de weg, Thibaut Pinot reed zichzelf door pure uitputting het ziekenhuis in.

Te midden van al die krankzinnigheid bleef Tom Dumoulin fier overeind. Hij was stabiel en kalm, stond er dag na dag. Het parkoers van de Giro was, met een historisch laag aantal tijdritkilometers, niet op zijn lijf geschreven – maar alsnog deed hij tot en met de voorlaatste dag mee om de eindzege.

Quote

De solo van Chris Froome kwam uit de lucht vallen.

Dumoulin bezit het hele pakket: het fysieke talent, de mentale hardheid, het herstelvermogen en het tactische inzicht. De komende jaren zal hij (mits fit, in vorm en gefocust) een favoriet zijn voor het podium in alle grote rondes waaraan hij deelneemt. Oók op parkoersen die hem als tijdrijder niet volledig op het lijf geschreven zijn. En met de steun en opvolging binnen zijn ploeg lijkt het ook wel snor te zitten: Sam Oomen – 22 jaar pas – reed in dienst van Dumoulin naar een negende plek in het klassement. (En dan te bedenken dat Wilco Kelderman geblesseerd thuiszat.)

Volledig scherm
Tom Dumoulin. © AFP

Maar deze Giro zal ook tot in lengte van jaren herinnerd worden dankzij De Solo. Wat Chris Froome deed in rit 19 naar Jafferau, was ongekend. De vergelijking met het kabinetstukje van Floyd Landis werd vaak gemaakt – maar die gaat eigenlijk niet op. Landis was – onder de dope weliswaar – op één slechte dag na de beste renner van de Tour van 2006. Datzelfde kun je onmogelijk zeggen van Froome in de afgelopen Giro. Hij blonk uit op de Zoncolan, maar verder kreeg hij in de eerste tweeënhalve week alleen maar op zijn falie. Bergop, in de tijdritten en op heuvelachtige aankomsten.

Zijn solo kwam uit de lucht vallen. Het werpt, ­opnieuw, vele vragen op. Ook al omdat zijn vermogensgegevens uitgerekend op die dag niet naar buiten werden gebracht via de Velon-app.

Hoe je het ook wendt of keert: de aanwezigheid van Froome was een smet op de Giro. Het is dodelijk voor de geloofwaardigheid van de sport dat een man tegen wie al acht maanden een dopingzaak loopt alles met één bizarre solo naar zijn hand zette.

En dus paste het naadloos in het beeld van deze schizofrene Giro: prachtig en lelijk tegelijk.

Kijk hier naar de samenvatting van de Giro:

Volledig scherm
Chris Froome (rechts) en Tom Dumoulin. © EPA