Volledig scherm
Brad Pitt, Leonardo DiCaprio en Quentin Tarantino. © AFP

Een interview met Tarantino: vier uur wachten en een afgeplakte telefoon

Over onsOnze filmredacteur Ab Zagt brengt al jaren verslag uit van de grotere filmfestivals zoals Cannes en de Oscars. Hoe pakt hij zo’n interview aan? Vier uur wachten op Tarantino... en dan?

Volledig scherm
Ab Zagt in Cannes © AD

,,Ik hoop dat hij in een betere stemming verkeert dan op de persconferentie”, wenst een collega mij toe als ik op weg ga naar mijn video-interview met Quentin Tarantino. Zijn constatering klopt. Bij de massale mediabijeenkomst in een veel te kleine perszaal op het Filmfestival van Cannes , waarvoor journalisten al twee uur vooraf in de rij stonden, liet de regisseur van het voortreffelijke en goed ontvangen Once Upon A Time... in Hollywood zich niet van zijn beste kant zien.

Op sommige vragen - onder meer over Roman Polanski wiens door de Charles Manson-bende vermoorde vrouw Sharon Tate uitgebreid in de film voorkomt - gaf hij een nukkig, kort antwoord. De laatste vraag van een vrouwelijke verslaggever van The New York Times over het bescheiden aantal teksten van actrice Margot Robbie (die Tate in de film magnifiek vertolkt) wimpelde hij af met de mededeling dat hij het niet met deze stelling eens was. En keek vervolgens beledigd voor zich uit.

De vraag sloeg trouwens nergens op. Robbie heeft enkele prachtige scènes, vooral in de bioscoop waar zij naar een speelfilm met Tate in de hoofdrol zit te kijken. Een zeer knap staaltje van stil acteren. Sommige scènes hebben geen woorden nodig.Afgeplakt

Telefoon afgeplakt 

De afspraak met Tarantino vindt plaats in het Carlton Hotel op de zevende verdieping. Bij aankomst wordt mijn telefoon afgeplakt zodat ik geen eigen opnamen kan maken. Het schijnt eerder fout te zijn gegaan bij interviews met Leonardo DiCaprio en Brad Pitt, die de hoofdrollen in De Negende van Tarantino spelen. Ook word ik verzocht om in een formulier mijn mening over de film te geven. ,,Brad en Leonardo verdienen een sequel’’, krabbel ik in mijn onleesbare handschrift maar op het epistel.

In de Hospitiality Suite wemelt het van de journalisten die geduldig wachten op hun beurt. Ik krijg alleen Tarantino te spreken, wat prima is. Pitt en DiCaprio zijn ‘gepaird’, niet bepaald ideaal voor een kort interview.

Om te tijd te doden ga ik naar het balkon. Een brutale meeuw pikt de etensresten op en drinkt zelfs een glaasje bronwater leeg. Ik heb alle tijd om dit te observeren. Er is veel vertraging in het interviewschema. Het opvallendste gezelschap in de wachtkamer bestaat uit een Chinese vlogster en haar entourage die uit vier mensen bestaat. Zij ziet eruit alsof zij naar een galapremière gaat. Een uur lang is zij bezig om haar vragen uit haar hoofd te leren. Alsof het om een Engels examen gaat. De nervositeit spat er vanaf.

Volledig scherm
© AP

Absurde proporties

Het wachten begint absurde proporties aan te nemen. Na drie uur rondlummelen – ik heb inmiddels alle stoelen uitgeprobeerd - begin ik op mijn tablet maar aan een schaaktournooi op chess.com. Alle tijd voor. Mijn mails heb ik allang beantwoord. De vragen aan Tarantino zitten in mijn geheugen verankerd. Wat kan een mens anders doen?

Eindelijk ben ik aan de beurt. Als troost krijg ik te horen dat ik het laatste video-interview met Tarantino mag doen. Dat biedt de kans om meer tijd te rekken voor meer vragen. Een geluk bij een ongeluk, zeg maar.

Quote

Aan het slot noemt hij mij schertsend een gerecycle­de hippie. Ik vat het maar als een verkapt compliment op

Goed humeur

Tarantino zit op een hoge stoel met in zijn rug een mooi uitzicht op de Croisette en het strand van Cannes. Hij blijkt in een goed humeur. Voor de persconferentie eerder op de dag was hij erg nerveus, zo meldt een van zijn medewerkers. Vandaar dat hij niet op zijn best was.

Mijn eerste vraag valt goed. Once Upon a Time…in Hollywood speelt zich af in 1969, toen was Quentin 7 jaar. Had hij die tijd liever niet op een meer volwassen leeftijd meegemaakt? Hij steekt meteen van wal en heeft er duidelijk zin in. Aan het slot noemt hij mij schertsend een gerecyclede hippie. Ik vat het maar als een verkapt compliment op.

Het resultaat van het interview is hier te lezen.

Bekijk hier de trailer van Once Upon a Time…in Hollywood en hier de filmrecensie. 

  1. Moet dan nou? Een strip met God?
    Waarom

    Moet dan nou? Een strip met God?

    Lezersvraag - Moet dat nou? De afgelopen maand was er veel te doen rondom twee strips van Dirkjan waarin God voorkwam. Dirkjan is een morsige stripfiguur die elke dag nogal onbehouwen door het leven gaat, op de achterpagina van de krant. God is… dat mag u geheel zelf invullen. Ieder heeft daar zijn eigen beeld en gedachten bij, zijn eigen overtuiging, en daar wil de krant zich niet mee bemoeien. Behalve door op te komen voor de vrijheid je geloof te belijden of niet te belijden, zoals ieder zelf wil. De grondwet in Nederland is er duidelijk over, en dat koesteren wij.
  2. Lezers sturen ons aangrijpende brieven over de Hongerwinter: toen suikerbiet en bloembol een ‘delicatesse’ waren
    Podcast

    Lezers sturen ons aangrijpen­de brieven over de Hongerwin­ter: toen suikerbiet en bloembol een ‘delicates­se’ waren

    ,,Het is een taboe-onderwerp,” stelt verslaggever Bob van Huet in de podcast Achter het Verhaal. Veel overlevenden van de Hongerwinter hebben nooit met hun kinderen gesproken over hun ervaringen tijdens de winter van 1944-1945. ,,Dat merkten we ook aan de brieven die we binnenkregen op de redactie. Het is 75 jaar geleden gebeurd. Veel overlevenden voelen ook wel dat als zij hun verhaal nog kwijt willen, dit wellicht het moment is.”