Volledig scherm
PREMIUM
Grote vijver Haagse Bos © Leo van der Velde

Brieven van opa: Je moet niet over één nacht ijs gaan

Lieve RachelLeo van der Velde schrijft wekelijks een brief aan kleindochter Rachel (7) waarin hij haar vertelt over het Den Haag van toen.

Volledig scherm
Leo van der Velde en kleindochter Rachel. © Frank Jansen
Quote

Schaatsen, het was meer struike­lend rennen

Leo van der Velde

Lieve Rachel,

,,Als het winters weer is willen jij en je zusje Chloë om de beurt in bad. Liefst ook bij mij thuis, maar sinds je laatste waterballet, waarbij je alle shampooflessen leeg hebt gespoten, zwijg ik over die mogelijkheid. In bad geef je een beker en een kommetje aan. ,,Doe daar even koud water in”, roep je. ,,Goed koud. Laat de kraan maar lopen.” Dat is om je Elsa-pop te wassen. De rest drink je op. Of giet je over je hoofd. Je vraagt of je oorwarmers met een eenhoorn erop nog in de auto liggen. Ik zie de pretlichtjes in je ogen voor je vraagt of ik schaatsen kan. Je bent net bij de tandarts geweest met het stukje van je voortand dat bij het skeeleren is afgebroken. Ik zeg dat ik dat ook heel goed kan, maar niet kan laten zien omdat je skeelers te klein voor me zijn. ,,Ik bedoel gewoon schaatsen. Op ijs. Kan je dat?”

Ik weet veel van ijspret want de Margriet Winterboeken van mijn zusjes heb ik allemaal gelezen. Maar schaatsen. Bij mijn ouders stond op de vliering boven de zolder een stoffige leren gereedschapstas met Friese doorlopers. Houten schaatsen, met één ijzer, die mijn moeder onder de schoenen van m’n zusjes bond. Dan gingen ze schaatsen op de Hofvijver, vanaf de afrit naar de stalen ponton, die daar vroeger lag om een kleine brandweerauto op te kunnen rijden. Schaatsen, het was meer struikelend rennen. Op zaterdag en zondag gingen we halverwege de jaren vijftig naar de bevroren vijvers in het Haagse Bos. Voor mijn gevoel schaatste iedereen toen. Overal. Ik niet. Bang geworden nadat ik, na school, met m’n vriendjes schotsje was gaan springen op het ijs bij de Hertenkamp. Toen ik kletsnat thuiskwam riep mijn oma dat ik, als ik door het ijs zakte, altijd naar het donkere stuk moest zwemmen. Dat is niet altijd waar. Als je door het ijs bent gezakt en alles is donker en je ziet een lichte vlek, zwem daar dan naar toe.

In samenwerking met indebuurt Den Haag

Den Haag