Volledig scherm
PREMIUM
De redactie van Het Vaderland op de laatste dag. Hoofdredacteur Rien Schilte (rechts met bril) en Marty Tieleman (met baard). © Robert Scheers

Den Haag werd tot begin jaren tachtig gewekt met 'Wakker worden, Vaderland lezen’

Lieve Rachel‘Bij mij thuis kijk je verongelijkt wanneer je ontdekt dat er drie plakboeken op de mini-boodschappen liggen. ,,Waarom leg je die niet gewoon op dat bureau? Bijna was het kassaatje en de weegschaal in mijn winkeltje geplet", mopper je. Wanneer het dikste boek, met daarop in grote letters VADERLAND, wordt versjouwd, valt het op de grond, en open. ,,Dat ben jij toch op die foto, opa, toen je nog krullen had", klinkt het en je schatert.’ Zo begint Leo van der Velde zijn wekelijkse brief aan kleindochter Rachel (6).

Quote

Ik heb ook zo'n halsket­ting gemaakt. Die draag ik wel.

‘Bladerend zie ik krantenknipsels uit die tijd. Na de oorlog had Het Vaderland, ochtendblad voor Groot Den Haag, een spectaculaire groei ingezet, tot de directie in 1964 een oplage van 40.000 kon vieren. Er werkten toen driehonderd mensen. Onbetaalbaar. Van wie veertig redacteuren rubrieken vulden als Stad en binnenland, Kunst en letteren en Klankbord der jongeren. In het jubileumnummer, ter gelegenheid van het honderdjarig bestaan, op 12 april 1969 noemde toenmalig burgemeester Victor Marijnen het dagblad een 'monsieur'. Dat was hoffelijk tegenover de krant, waar Simon Carmiggelt nog voor heeft geschreven. Den Haag werd tot begin jaren tachtig gewekt met de leus 'Wakker worden, Vaderland lezen'.

In samenwerking met indebuurt Den Haag

Den Haag