Volledig scherm
© Foto: Thierry Schut

Klets in het gezicht met nat badpak

Lieve RachelLeo van der Velde schrijft wekelijks een brief aan kleindochter Rachel (6) waarin hij haar vertelt over het Den Haag van toen.

Volledig scherm
Leo van der Velde en kleindochter Rachel. © Frank Jansen

Ik sjok er maar achteraan als je, na het uitgaan van school, met twee meisjes uit groep 4 of 5, naar de speelplek loopt. ,,Wie is die man?" hoor ik het oudste meisje achterdochtig vragen. Die is prima opgevoed. ,,Dat is m'n opa. Hij is al bijna honderd. Die komt me graag halen, omdat vorig jaar z'n vrouw is overleden." Ik weet niet wat ik hoor, maar moet wel lachen. ,,Dan ziet hij er niet erg droevig uit", constateert het meisje achteromkijkend. ,,Nee natuurlijk niet", zeg jij. ,,Hij is verdrietig in zijn hoofd. Dat kan niemand zien. Alleen ik." Giechelend rennen jullie naar de kabelbaan.

Een uurtje later laat je thuis de nieuwe hype zien. Een plastic bal waarvan je steeds een nieuwe laagje afpelt. Onder elke 'schil' zit een verrassinkje en helemaal binnenin een schattig poppetje. Gekregen omdat je weer een smiley op zwemles hebt gehaald. Nog ééntje, dan mag je naar 'badje 5'. Prachtig vind ik het als je borstcrawl doet. Net Ada Kok. Aandoenlijk, je huppeltje, na het spurtje richting zwemleraressen, als je een baantje hebt getrokken. Ik kijk bewonderend naar de juf met getatoeëerde armen. Mooi. Ze heeft de meest galmende stem. ,,Spreid, sluit." Doet me denken aan mijn schoolzwemmen in De Mauritskade, begin jaren zestig. Na elke zwemles een zeekaak of puddingstukje halen bij Hus tegenover het bad. Mijn vriendje Charles kreeg een vakantiebaantje in de gemeentelijke badhuizen. In de Noorderbeekstraat, Jan van Goyenstraat, Tholensestraat en op de Parallelweg. Een douche van 20 minuten kostte een kwartje. Zeep moest je zelf meenemen. Op de deuren van de badhokjes zat een klokje. Daarop werd de eindtijd ingesteld. Als de tijd om was, moest je op de deur bonken om te waarschuwen. Een bad had je alleen in het particuliere badhuis in de Torenstraat, naast de Torengarage, de General Motors dealer.

Hoed

Leuke herinneringen heb ik ook aan de keren dat mijn vriendjes en ik Bad Morgenstond en de Regentes in de Weimarstraat onveilig maakten. Al was de Mauritskade het meest vertrouwd. Ik vond het vooral niet leuk als mijn moeder meeging naar schoolzwemmen. Ze droeg een hoed. Afschuwelijk. Wat fijn toen die, door een onverwachte windvlaag, afwoei terwijl we over het bruggetje naar het zwembad liepen. Bijna wanhopig riep ze dat ik dat ding moest pakken. Aan de wallenkant zag ik een stok met een ronde haak hangen, maar zei niets. De wind blies de hoed snel verder, richting Parkstraat. Sierlijk als een zeilbootje. Dat was meteen het einde van haar hoedentijdperk. Ik vond het schoolzwemmen een vermoeiende bezigheid. Eerst schoolslag, dan rugslag, gevolgd door een minuut watertrappen met de vingers boven het water.

Rode oren

Zwemmen met de meisjes uit de klas was er niet bij. Net twaalf jaar kreeg ik al rode, warme oren als ik alleen maar dacht aan het tweede bad in De Mauritskade, het Romeinse damesbad. Met dunne pilaren langs de kant. Waar de meisjes uit de klas les kregen. In badpak! Als de les was afgelopen en de badmeesters niet opletten, ben ik daar een paar keer gaan kijken. Eerst moest ik door een betegelde, voor mij geheimzinnige gang zonder ramen. Eenmaal in het damesbad was het, meer seconden- dan minutenwerk want de zwemjuf knikkerde iedere jongen er zó uit.

Het hoogtepunt was het omkleden, dat alle jongens en meisjes tegelijk moesten doen. In het kleedhokje heb ik me ook wel eens gewaagd aan een poging om in het hokje naast me te kijken. Krom liggend op de natte vloer zag ik naast me nooit meer dan vier kuiten, want meisjes waren meestal met hun tweetjes. Als ik me verder probeerde te wurmen, kreeg ik altijd een keiharde klets in mijn gezicht. Met een nat badpakje.

Opa Leo

Reageren? leo@ad.nl

Meer artikelen lezen uit deze rubriek? ad.nl/lieverachel

In samenwerking met indebuurt Den Haag

Den Haag