Volledig scherm
PREMIUM
De Hoge Raad der Nederlanden op het Plein in 1955. © Leo van der Velde

Stiekem met een bakfiets rijden over het Binnenhof

Lieve RachelLeo van der Velde schrijft wekelijks een brief aan kleindochter Rachel (7) waarin hij haar vertelt over het Den Haag van toen.

Volledig scherm
© Leo van der Velde

Achteloos haal jij je schrijfwerkje uit je kastje op school. ,,Draag jij dat, opa?" zeg je. ,,En m'n jas. Het is lente. Ik heb het warm.” Terwijl je naar buiten rent bewonder ik de woordjes, die je drie keer netjes hebt overgeschreven: schijn, staart en krans. Mooier dan dat de juf het in rood heeft voorgedaan. Dat zeg ik maar niet. Bij jou hoeft niemand aan te komen, die iets vervelends over een ander zegt. Niet over familie, buren of klasgenoten. Ook niet over je juf. Aan zulke praatjes heb je een hekel.

Twintig minuten later rijden we over het Korte Voorhout en kijk je aandachtig naar de zes monumentale beelden langs de Hoge Raad der Nederlanden. In je Mickey Mouse-zitje op de achterbank jubel je: ,,We zijn bijna bij je werk. Zijn er veel mensen binnen? Anders gaan we morgen maar." Snap ik. Je wilt weer verstoppertje spelen tussen de tientallen bureaus, kastjes en stilteplekken op de redactie. Dat deed je vader, toen hij jouw leeftijd had, ook in de Plaspoelpolder. Maar als ik toch even naar m'n post keek en hem niet hoorde, dan was het mis. Hij draaide nog eens de kastjes van alle collega's op slot. Haalde de sleuteltjes eruit en gooide die allemaal in een bureaulade waarvan de sleutel zoek was en drukte deze dicht. Ooit een vloekende chef van de stadsredactie gehoord en nog vier of vijf scheldende journalisten? Die niet bij hun spullen konden. Ik heb maar net gedaan of mijn neus bloedde.

In samenwerking met indebuurt Den Haag

Den Haag

Poll

Zou jij in de Pim Fortuynstraat willen wonen?

Zou jij in de Pim Fortuynstraat willen wonen?

  • Ja (65%)
  • Nee (24%)
  • Geen mening (11%)
2045 stemmen