Volledig scherm
PREMIUM
Fans en toeristen wachten in mei 1959 tijdens het Cannes International Film Festival op de sterren. © AFP

Weggelopen jongensdromen: Liftend van Den Haag naar Saint-Tropez en Cannes

Lieve RachelLeo van der Velde schrijft wekelijks een brief aan kleindochter Rachel (7) waarin hij haar vertelt over het Den Haag van toen. Deze week schrijft hij over zijn avontuur naar Cannes en Saint-Tropez.

Volledig scherm
Fietsje van Rachel © Leo van der Velde

Code rood. Je vader was langs alle speeltuintjes in de buurt gereden, en je moeder was onderweg om te helpen zoeken. Van jou was geen spoor te bekennen, ook niet van je roze fietsje. Uren zoek. Tot je aan kwam fietsen. Je van geen kwaad bewust. Je had gespeeld met een vriendinnetje en was meegegaan om een boterham te eten.

Iedere ouder, tegenwoordig ook grootouders die wel eens oppassen, kent de angst. Is je kind verdwaald, of - veel erger - verongelukt of meegenomen. Kinderen beseffen niet wat een ouder soms moet doormaken.

Na mijn krokettenverhaal vroegen diverse lezers hoe oud ik eigenlijk was toen ik van huis wegliep. Veertien. Mei 1961 ging ik ’s morgens zogenaamd naar school. In m’n legerpukkel zaten geen lesboeken, wel een handdoek en een flesje zonnebrandolie. 

In samenwerking met indebuurt Den Haag

Den Haag