Volledig scherm
PREMIUM
© Cynthia de Jong

Had Wim (61) een wensenlijst, dan zou daarop staan: ‘niet ziek zijn’

Ik heb GeleefdAnnemarie Haverkamp praat met mensen over hun leven en het einde dat nadert. Had Wim Pruim nog een wensenlijst, dan zou daarop staan: ‘niet ziek zijn’. En dat dan tien keer onder elkaar.

Wim Pruim (61) kromt zijn rug en trekt zijn trui omhoog. ,,Kun je hem zien?’’ Tussen zijn schouderbladen prijkt een tatoeage. Het is de naam van zijn vrouw Froukje in Chinese tekens. Op zijn onderarm staan de kleinkinderen, de vijfde paste er nog net bij. Zijn familie komt op één in zijn leven. ,,Daar ben ik het meest trots op. Dat we het goed hebben gedaan, mijn vrouw en ik.’’ 

Zijn eerste tatoeage herinnert hij zich nog goed. Het was een opwelling. Samen met een kennis die er eigenlijk ook wel een wilde, ging hij naar zo’n shop in de stad. Voor hij het wist stond er een adelaar op zijn arm. ,,Die tatoeëerder zei: ‘Tot de volgende keer.’ ‘Hoezo?’ vroeg ik. Hij zei dat mensen altijd terugkwamen voor een tweede.’’