Volledig scherm
PREMIUM
Elke dag zondag Met zijn vrouw Anli: ,,Ineens was er die ochtend dat ik dacht: hij komt weer thuis,. Het bed bleef níet voor altijd leeg.’’ © Sanne Donders

Nico's kans op overleving was één procent: ‘Heb ik die toch mooi te pakken’

Na het slechtnieuwsgesprek (‘Je hebt nog hooguit drie maanden’), neemt journalist Nico de Vries (65) zijn intrek in een hospice. Het gezicht half verlamd, zijn benen helemaal, klaar om zijn aftakeling te ondergaan tot het te erg wordt. En dan gebeurt er iets bijzonders.

Veertig jaar geleden drukken we elkaar voor het eerst de hand. Als leerling-verslaggever bij het Rotterdams Nieuwsblad kijk ik naar hem op. Nico is een van de mannen die de mooie klussen doet. Die zomer van 1979 bijvoorbeeld, tijdens een bittere havenstaking. Journalist De Vries is niet van de schepen, de kranen, de containers. Hij is van de software - de mensen, de arbeiders, de vakbonden, het sociale. Op een van de laatste plekken waar de klassenstrijd nog tot bloedens toe wordt gevoerd, is hij er om verslag te doen.