Volledig scherm
PREMIUM
René van der Gijp. © Marco de Swart

'De dood, het kan je zo overkomen'

rené van der gijpVolgende week verschijnt de opvolger van de bestseller Gijp, van auteur Michel van Egmond. René van der Gijp vertelt hierin over de dood van zijn ex-geliefde en het overlijden van zijn moeder. En over zijn nieuwe rol als vader. Monoloog van een praktische positivist.

Quote

Ik voel me meer een uithang­bord van VI dan een BN'er

René van der Gijp
Volledig scherm
© Marco de Swart

,,Ik ben hartstikke blij dat ik die kleine nu heb. Nicky is toch een soort therapie voor me. Een mooi, lief mannetje. Hij is 15, zit in een belangrijke fase van zijn leven. School afmaken, straks z'n rij­bewijs halen, z'n eerste meisje... Dan moet je er zijn voor die pik.

En compleet voetbalgek, hè. Kent de opstelling van Preussen Münster uit z'n hoofd. Krankzinnig gewoon, dat speelt Tweede Bundesliga. Hij wil voetbal­commentator worden. Tijdens de uitzendingen van de Europa League zit hij bij Leo Driessen, de commentator. Heb gevraagd of dat mocht. Nicky bereidt dingetjes voor: waar de keeper van Sevilla eerder heeft gespeeld. Dat werk.

Toen hij met vriendjes op vakantie was, dacht ik vaker aan de dood van Daan. Lastig hoor, ik miste Nicky. Nee, had ik nooit gedacht. Ben toch graag in m'n eentje.

Tuurlijk moest ik mijn ritme aanpassen. Gelukkig slaap ik makkelijk. Als ik tot 4 uur 's nachts een documentaire kijk, sta ik gewoon om half 8 met hem op. Breng hem naar school en slaap daarna een paar uurtjes bij. 's Avonds gaan we meestal uit eten. Soms bij zijn broer Sanny, die is kok in Rotterdam.

Weet je wat ik voelde bij de dood van Daan? Dat ik het zó zonde vond. Een fles Bacardi per dag, zeventig sigaretten, een handjevol Advil... Dat is toch vreselijk. Neem nou een klein beetje deel aan het leven, zei ik. Ze zat thuis op de bank, had nergens zin in. En ze had altijd hoofdpijn.

Ik weet zeker dat als je in zo'n toestand bij de psychiater komt zo'n man zegt: joh, ga lekker backgammon spelen. Koop een flipperkast, neem een kano. Dóe iets! Toch was ze een goede moeder.

,,Ik heb het nieuwe boek van Michel nog niet gelezen. Doe ik in december. Op m'n gemakkie, ouwe reus. Het overlijden van Daan en, in mindere mate, m'n moeder, zit nog in m'n hoofd.

Mijn moeder had er geen zin meer in, de dood was bevrijdend. Vijf jaar lang zei ze tegen mensjes in de flat: ik wil niet meer wakker worden. Maar je hebt het niet voor het zeggen, hè. Tenzij je een prop in je mond doet en lang je adem inhoudt.

Natuurlijk was ik enorm verdrietig toen ze overleed, vooral omdat ze zo moeilijk oud werd. Ik deed dagelijks boodschapjes en als ik zei: ma, ik maak morgen macaroni, wist je al dat ze geen trek had.

Ik keek naar haar en dacht: Jezus, dat mág toch niet. Daar zijn we hier toch niet voor? Het was beangstigend depressief. Ik begreep het wel, hoor. Mijn vader deed alles thuis, die behandelde mijn moeder als een groot kind. 'Belast Ad niet te veel', zo ging het. En ja, toen mijn vader klachten kreeg, moest mijn moeder ineens in de benen. Dat werd lastig.

Bij mijn ouders zijn in zestig jaar twee mensen over de vloer geweest: Freek, mijn vaders broer, en zijn vrouw Greet. Mijn ouders wilden geen poespas, verjaardagen werden niet gevierd. Je kreeg een cadeautje, maar er kwamen geen vriendjes. Erg? Ach, ik wist niet beter.

Het vervelende is dan wel, dat als je 80 bent, er niemand aanbelt. Je kunt niet van mijn ome Cor verwachten dat die bij mijn moeder langsgaat. Die weet bij wijze van spreken niet eens hoe het mens eruitziet. Cor is 85, ook voetballer geweest, staat op de camping in Kijkduin en zit dagelijks met tachtig man te eten. Als hij overlijdt komen er vijfhonderd mensen op de begrafenis. Bij mijn moeder waren we met z'n vieren.

Sanny, mijn oudste, belde soms. 'Zal ik langskomen, oma?' Dan kun je twee dingen zeggen. 'God, wat leuk van m'n kleinkind'. Of: 'Wat een gezeik brengt dat met zich mee'. Zij had dat laatste. Dan wordt het wel erg somber allemaal.

Ik heb de aftakeling bij mijn ouders gezien. Dan zie je je eigen einde met weinig plezier tegemoet, ouwe pik. Mijn vader had zenuwuitval, niks meer aan te doen. Maar hij accepteerde het niet. Was ervan overtuigd dat er één arts zou zeggen: 'Wim, als je deze inneemt, ben je er vanaf.'

Hij had een rollator, reed nog lang auto. Als iemand op het zebrapad overstak, stopte hij twee zebrapaden verder. Eer hij zijn been van het gaspedaal af had... Levensgevaarlijk, man.

En voor ik mijn vader aan zijn verstand had gepeuterd dat je niet alleen maar voor lul zit in een scootmobiel. Je laadt dat ding op en rijdt naar het voetbal. Makkelijk zat. Ik weet in elk geval dat als ik straks in zo'n ding zit, héél veel mensen zullen zeggen: zo, hè, hè, eindelijk. Dat verdient die Gijp wel, nadat hij z'n hele leven iedereen de maat heeft genomen. Als het zover is ben ik al blij als er één vraagt hoe het met me is.

Algemeen Dagblad gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement