Volledig scherm
© ANP

Ireen Wüst verlangt intens naar haar eigen bedje

Van alle dingen die je kunt doen als je net elf uur in een vliegtuig hebt gezeten, is een uur buiten in de vrieskou staan niet meteen de meest aantrekkelijke optie. Zeker niet als je al een eeuwigheid van huis bent, en in die tijd door een achtbaan aan emoties bent gegaan. Intens geluk, bittere teleurstelling: het stond op het podium bij de huldiging van het Nederlands team van Peyongchang. En alles ertussenin ook.

Door Sander van Mersbergen

Waar je wel hevig naar verlangt, na drieënhalve week Zuid-Korea?

,,Gewoon lekker thuis, eten wat je wilt, doen wat je wilt.” (Antoinette de Jong)

,,Mijn familie.” (Jac Orie)

,,Nederlands eten. Stamppot. ” (Jan Smeekens)

,,Mijn vader, die was niet in Pyeongchang.” (Esmée Visser)

,,Mijn eigen bed.” (Ireen Wüst)

,,Lekker rustig ontbijten.” (Patrick Roest)

Het moet allemaal nog even wachten, want ze staan er toch maar mooi, voor een niet eens zo heel goed gevuld Olympisch Stadion. Met liefde, in de meeste gevallen. De een – Visser bijvoorbeeld, en Roest- omdat het de eerste keer is, en omdat alles dan mooi en leuk en spannend is. De ander – Wüst, Sven Kramer ook – omdat het misschien wel de laatste keer is, en omdat het besef er is dat de sport bestaat bij de gratie van de fans. Dat zegt Wüst tenminste, na afloop van de huldiging, als ze met engelengeduld camerateam na camerateam te woord staat. ,,Dit verkoopt de sport. Daardoor kunnen wij met zoveel schaatsers naar de Spelen. Het is fantastisch om hier al deze mensen te zien, die de hele middag voor ons in de kou hebben gestaan. Dat geeft een warm gevoel. ”

Waar niemand echt naar lijkt te verlangen, is natuurijs, terwijl dat de komende dagen toch volop voorradig is in Nederland. Kramer, De Jong en Roest zijn onverbiddelijk: ze zetten er hun ijzers niet op, hoe mooi het ook allemaal mag zijn. ,,Over twee weken is het WK”, zegt Kramer. ,,Ik moet trainen.”

Volledig scherm
© ANP

Een dag na aankomst in Nederland staan hij en zijn allroundcollega’s alweer op het ijs van Thialf, om de benen los te gooien. Patrick Roest heeft het WK allround in Amsterdam rood omrand in zijn agenda staan. Hij peinst er zelfs niet over om het toernooi af te zeggen als in hetzelfde weekend (9-11 maart) de Elfstedentocht wordt verreden (stel!). ,,Ik ben geen marathonschaatser. En ik vind allrounden gewoon echt mooi.”

Voor Ireen Wüst zou die keuze anders uitvallen, zegt ze na veel twijfel. Zij heeft alles al meegemaakt natuurlijk. ,,Het is een lastige afweging, maar dan vrees ik toch dat ik voor de Elfstedentocht ga.”

En Esmée Visser? Die heeft duidelijk moeite om alle indrukken te verwerken. ,,Natuurijs? Ja, tuurlijk, dat wil ik dan wel meemaken”, zegt de gouden medaillewinnares van de 5.000 meter, met haar gedachten elders. Wanneer? Geen idee. ,,Ik weet niet eens wat ik morgen ga doen. Mijn moeder regelt dat, geloof ik, en mijn team. Ik zie wel.”

Eerst haar vader eens vinden, want die moet hier ergens rondlopen. Pas dan is ze thuis.

Volledig scherm
© ANP
Volledig scherm
© ANP
Volledig scherm
© ANP