Wibo en zijn roze maatje Wil Chaulet (rechts).
Volledig scherm
Wibo en zijn roze maatje Wil Chaulet (rechts). © Frank de Roo

'Pas op mijn oude dag word ik geconfronteerd met homofobie'

Vrijwilligers die zich bekommeren om homoseksuele ouderen kunnen wel wat meer 'klandizie' gebruiken. Veel ouderen weten niet dat er hulp voor hen beschikbaar is of durven die niet in te schakelen. ,,Zonde.''

Quote

Ze keuren het af of kunnen zich er geen voorstel­ling bij maken

Wibo

Samenwonen, daar moet de 82-jarige Rotterdammer op zijn leeftijd niet meer aan denken. Maar met zijn roze maatje Wil Chaulet is hij maar wat blij. De vrijwilliger van de katholieke stichting Mara bezoekt hem één keer per week in zijn seniorenflat. De mannen praten dan over van alles: het weer, vroeger en ja, soms ook over homoseksualiteit.  

,,Met medebewoners kan ik het daar niet over hebben,'' zegt de man, die we in dit artikel Wibo noemen. ,,Ze keuren het af of kunnen zich er geen voorstelling bij maken. Net zo min als ik kan meepraten over hun besognes over kinderen en kleinkinderen.''

Quote

Ik hoor ze vaak wel roezemoe­zen. Zo van 'daar heb je die homo'

Wibo

Gelijkgeaard
De bezoekjes zijn een onderdeel van het roze maatjesproject, dat oude homoseksuelen in contact brengt met gelijkgeaarde vrijwilligers. Het anti-eenzaamheidsproject kwam onlangs in het nieuws omdat de doelgroep maar moeilijk de weg weet te vinden naar de stichting. Deels komt dat doordat verpleeg- en verzorgingshuizen hun bewoners nauwelijks wijzen op deze vorm van hulp. Chaulet: ,,En als ze het wel weten, is de drempel hoog om vervolgens de telefoon te pakken: de bellers bevestigen daarmee eigenlijk dat ze eenzaam zijn.''  

Wibo zegt in zijn leven nooit problemen te hebben ondervonden van zijn homoseksualiteit. Tot hij twee jaar terug in de bejaardenflat kwam te wonen net buiten het centrum van Rotterdam. ,,Medebewoners vinden het raar. Ze keuren het niet openlijk af. Maar ik hoor ze vaak wel roezemoezen. Zo van 'daar heb je die homo'. Eén keer, toen ik het opnam voor een donkere man die werd uitgescholden, viel een vrouw mij publiekelijk aan. 'Jij vuile homo!' Sindsdien voel ik me niet op mijn gemak hier.'' Hij vervolgt: ,,Het is eigenlijk te gek voor woorden. Iedereen zegt altijd dat homo's het vroeger moeilijk hadden. Voor mij geldt het tegenovergestelde: mijn ouders maakten er nooit een punt van. Bleef er een vriendje logeren, dan vroeg mijn moeder: wat wil hij eten? Maar nu, op mijn oude dag, word ik geconfronteerd met homofoob gedrag.''

Quote

Voor mij is het een verrijking. De ene keer praten we, de andere keer gaan we naar buiten

Wibo

Maatjes
Chaulet kent verhalen van homoseksuele ouderen die nog steeds niet hun coming out hebben beleefd. Ook zijn er ouderen die terug de kast inkruipen uit angst voor afkeurende reacties. Het zijn tekenen dat de homo-emancipatie nog lang niet is voltooid. Het Sociaal Cultureel Planbureau (SCP) meldde nog niet zo lang geleden dat met name moslims en orthodoxe christenen moeite hebben met homoseksualiteit. Er blijkt weinig verschil in opvatting te zitten tussen jongeren en ouderen.  

Wibo doet zijn verhaal in de hoop dat meer homoseksuele ouderen op zoek gaan naar een maatje. ,,Voor mij is het een verrijking. De ene keer praten we, de andere keer gaan we naar buiten.'' Ook Chaulet zegt voldoening te putten uit het werk. ,,Een kennis van mij zegt altijd: vrijwilligerswerk doe je ook uit eigenbelang. Dat is zo. Als ik het niet leuk zou vinden, zou ik het niet doen. Ik ga hier altijd met een goed gevoel weg.''

In samenwerking met indebuurt Rotterdam

Rotterdam