Volledig scherm
Paulien van Deutekom. © ANP

De Deut had altijd een glimlach rond haar lippen

Thijs ZonneveldAD-verslaggever Thijs Zonneveld haalt een persoonlijke herinnering op aan de gisteren overleden Paulien van Deutekom. 

Uit de hemel vielen witte vlokken – langzaam, als donzen veertjes uit een dekbed. Beneden lag een laagje wit. Het was sneeuw die uit het niets kwam; niemand had het voorspeld. De weg was zo glad als het ijs van Thialf, mijn auto voelde aan als een Zamboni. Met de grootst mogelijke moeite glibberde ik ‘m de parkeerplaats van het hotel op. Ik zette de motor uit, pakte de sleutel uit het contact, deed de deur open en – pats – kreeg een sneeuwbal zo groot als een watermeloen in mijn nek.

Quote

Ze was een prachtige schaats­ster en een nog mooier mens.

De daders lagen achter een bergje sneeuw, samen met een stapel sneeuwballen. Paulien van Deutekom en Ireen Wüst hadden me op liggen wachten. Gierend van de lach pegelden ze de ene sneeuwbal na de andere op mijn kanis. Het was deels revanche – ik had een lullige column over ze geschreven. Maar het was vooral omdat het kon. Koud? Sneeuw? Een geplande persconferentie? Klagen over de chaos op de weg? Niks ervan. Als het leven je sneeuw geeft, dan ren je naar buiten om sneeuwballen te gooien.

Vraag honderd mensen uit haar omgeving hoe ze Paulien van Deutekom zouden omschrijven, en alle honderd zullen het woord vrolijk in de mond nemen. De Deut had altijd een glimlach rond haar lippen, ze was altijd goedgeluimd. Ook als het op het ijs voor geen meter liep. Ze was voor iedereen aanspreekbaar toen ze wereldkampioene allround werd, maar net zo goed nadat ze de laatste rondjes op de vijf kilometer van het NK zwalkend had volbracht.

Ze sprak open en eerlijk over de dingen die ze goed deed, maar ook over de manier waarop ze overtraind raakte. Dat gevaar zat er bij haar altijd in, zei ze. Ze zag zichzelf niet als natuurtalent, maar als iemand die het moest hebben van haar arbeidsethos. Ze moest het nóg meer willen dan haar concurrentes. Dat bracht haar naar de top, maar ook naar het dal van haar carrière. Ze wilde soms zó graag dat ze zichzelf voorbij reed.

Volledig scherm
Paulien van Deutekom. © ANP

Ze zeggen altijd dat er over de doden niets dan goeds kan worden gezegd. Soms is dat slechts een uitdrukking, een manier om een donker verleden of de scherpe randjes van iemands karakter niet te hoeven benoemen. Maar bij Van Deutekom zou ik werkelijk niets anders dan goeds kunnen zeggen. Ze was een prachtige schaatsster en een nog mooier mens.

Ze werd slechts 37 jaar oud, gegrepen door de klauwen van een ziekte die je niemand toewenst. Maar zelfs in de laatste maanden van haar leven bleef ze zoals ze altijd was: positief, opgewekt. Hoopvol, totdat er geen hoop meer was.

Haar dood zal nog lang nagalmen in de leegte die ze achterlaat.

Wat overblijft zijn de herinneringen aan haar, als donzen veertjes die vanuit de hemel neerdalen.

  1. ‘Al ontbreekt Sven, een overwinning heeft glans’
    NK allround en sprint

    ‘Al ontbreekt Sven, een overwin­ning heeft glans’

    Een nationale titel winnen terwijl de grootste favoriet ontbreekt, aankomend weekeinde bij het NK allround en sprint in Heerenveen is dat het geval. Bij toppers als Sven Kramer, Ireen Wüst en Kjeld Nuis past een vierkamp niet in hun voorbereiding op de WK. ,,Maar ook al weet je dat Sven er niet is, zo’n overwinning heeft nog steeds glans”, zegt voormalig schaatser en tweevoudig nationaal kampioen Wouter olde Heuvel.