Volledig scherm
PREMIUM
Ingmar Heytze. © Marco de Swart

Een begraafplaats moet vooral niet te netjes zijn

ColumnHet is herfst en ik woon op een steenworp afstand van een prachtige, monumentale begraafplaats. Als het bestaan me te opgewekt wordt, loop ik daar een rondje. Wanneer de zon schijnt, ga ik op een bankje zitten.

Quote

Toen ik dichterbij kwam, las ik: 'Samen houden we het binnen de perken'.

De begraafplaats is gelukkig niet al te aangeharkt. Je krijgt het gevoel dat de tuin langzaam aan het winnen is van de tuinman. Dat soort plantsoenen vind ik prettig. Van tuinen waarin elke grasspriet recht ligt, krijg ik de zenuwen. Ik ben het eens met de Amerikaanse schrijver Michael Pollan, die zei: 'een gazon is de natuur onder een totalitair regime'.

Afgelopen zondag was het heerlijk weer. De flessen en het oud papier waren weggebracht, het huis was aan kant en mijn vriendin was de stad in met het grut. Ik had zin in een uurtje zon op mijn gezicht en rust in mijn hoofd.

Voor het hek van de begraafplaats stond een groot bord dat ik daar nooit eerder had gezien. Uit de verte zag het bord er educatief uit. Ik vermoedde een uitleg over de diersoorten op de begraafplaats, het duiden van jaarringen of het hamstergedrag van de eekhoorn.

Toen ik dichterbij kwam, las ik in Utrechts rood: 'Samen houden we het binnen de perken'. Daaronder stond links: 'Niet zo' en rechts 'Wel zo'. De grafzerk van de ongetwijfeld fictieve, maar niet minder betreurde Jan de Vries (*26-2-1931 - ¿08-10-2009) was voor de foto overlangs in tweeën gesneden. Links stonden vier voorbeelden van de verfoeilijke verrommeling van laatste rustplaatsen: 'beplanting en spullen achter de graven', 'grafomranding zonder fundering', 'los strooisel zoals grind zonder fundering' en 'beplanting buiten de grafmaat'.

In samenwerking met indebuurt Utrecht

Utrecht