Volledig scherm
Afvalprikker Cees Aalbregt (58). © Maartje Brockbernd

Cees (58) woont in een woongroep: ‘Binnenkort kan ik op mezelf, dan neem ik een katje’

VAN DE STRAATFotograaf Maartje Brockbernd en verslaggever Robin Nanninga lopen wekelijks iemand tegen het lijf. Deze keer kwamen ze afvalprikker Cees Aalbregt (58) tegen op het Sumatraplein in Dordrecht.

,,Ik was net even een sigaretje aan het roken op een bankje. Roken doe ik al zolang ik me kan herinneren. Ik weet niet hoe ik ooit begonnen ben. Ik heb weleens geprobeerd te stoppen, ja. Maar toen ging ik op vakantie, nam ik een drankje en begon ik weer.’’

,,Ik zit bij het wijkteam. We prikken, anderen doen tuintjes, of helpen verhuizen. Ik doe dit nu meer dan een jaar, meestal met een groepje. Nu ben ik alleen op pad. Prikken doe ik twee keer in de week, de hele dag. Ik wilde vrijwilligerswerk doen. Maar het is me ook verplicht, door de Sociale Dienst.’’

Grote mond

,,Natuurlijk vind ik het belangrijk dat we ons bezighouden met het schoonhouden van de straten. Ik zie de straten vol liggen met lege flessen, blikjes, handdoeken. Ik vind dat slecht. Mensen zijn te beroerd om hun afval in de prullenbakken te gooien. Ze gooien het er gewoon naast. Ja, ik spreek ze er wel op aan als ik het zie gebeuren. Dan krijg ik meestal een grote mond terug, haha.’’

Quote

Zelfs van de politie krijg ik complimen­ten. Dat geeft me een voldaan gevoel

Cees Aalbregt

,,Over het algemeen zijn de mensen wel positief. Ze zeggen dan: ‘goed werk!’ Zelfs van de politie krijg ik complimenten. Dat geeft me een voldaan gevoel. Op zondag ga ik naar de kerk. Ik ben altijd al gelovig geweest. Ik haal vrede uit het geloof. Ja, mooi hè? Ik ga naar de hemel, naar Christus. Mijn ouders zijn daar ook.’’

,,Werken doe ik verder niet. Ik heb het wel gedaan hoor. Ik was magazijnmedewerker, en heb bij de beveiligingsdienst gezeten. Het werd me psychisch te zwaar. Ik ben manisch depressief. Dat ben ik al jaren.’’

Depressie onder controle

,,Ik woon in een woongroep. Bij Boven Water in Wielwijk woon ik, ken je dat? Ik krijg een prik, een depot heet dat, waardoor ik stabiel blijf. Zo houden ze de depressie onder controle. Ik heb er nu helemaal geen last meer van.’’

,,Binnenkort kan ik op mezelf, omdat het goed gaat. Dan ga ik wonen in Crabbehof en neem ik een katje. Die heb ik al uitgezocht, ja, in het asiel. Hij is acht jaar oud. Ik heb m’n leven weer meer op orde. Dat prikken blijf ik ook dan gewoon doen. Ik vind het leuk. ’s Ochtends beginnen met een lekker bakkie koffie en dan aan de slag.’’

Bekijk eerdere ontmoetingen in Van De Straat in het dossierVolg Van De Straat op Instagram.

Volledig scherm
Maartje Brockbernd (foto's) en Robin Nanninga (tekst) gaan elke week de straat op voor Van de straat. © Ilse van Driel

Elke ochtend up-to-date met het laatste nieuws uit Dordrecht en omstreken? Schrijf je hier in!

In samenwerking met indebuurt Dordrecht

Dordrecht