Volledig scherm
Lotte en haar verzorgpaard Vano. ,,Van alle paarden op de manege vind ik Vano echt de leukste.’’ © Maartje Brockbernd

‘Ik zie precies wanneer Vano iets stouts van plan is’

VAN DE STRAATFotograaf Maartje Brockbernd en verslaggever Robin Nanninga lopen wekelijks iemand tegen het lijf. Deze keer kwamen ze paardenmeisje Lotte Golverdingen (17) tegen op de Spirea in Dordrecht. 

,,Dit is Vano, mijn verzorgpaard. Hij is vijftien. Paarden kunnen zo'n dertig jaar worden. Hij begint al een klein beetje oud te worden. Ik begon op mijn zesde met rijden bij de manege. Ik woon hier om de hoek. Ik verzorg Vano nu al ongeveer twee jaar. In het begin wel drie of vier keer per week. Nu meestal twee keer in de week, want ik heb niet meer zo veel tijd. Binnenkort doe ik examen.

Daarna wil ik diergeneeskunde studeren in Utrecht. Op dit moment lijkt het me heel leuk om ook echt iets met paarden te doen later. Al vind ik andere dieren ook hartstikke leuk: honden, katten, boerderijdieren...

Als ik niet word toegelaten tot de opleiding, wil ik een jaar naar Spanje om de taal te leren en te helpen bij een gezin. Als ik dan volgend jaar opnieuw word uitgeloot, ga ik naar België. Daar mag je de opleiding wel gewoon doen zonder loting.’’

Gehecht aan Vano

,,Van alle paarden op de manege vind ik Vano toch echt de leukste. Hij moet je accepteren. Als iemand langs zijn stal loopt, kijkt hij soms niet zo vrolijk. Dat is echt zijn domein. Eerst liet hij alleen zijn baasje toe. Zij is ook de enige die op hem mag rijden. We hebben het langzaam moeten opbouwen. In het begin poetsten we hem samen, zodat hij aan mij kon wennen. Nu kan ik alles alleen met hem doen. Ook tegen vreemde mensen is hij nu veel liever.

We waren net rondjes aan het stappen. Dan is het de bedoeling dat hij goed naast mij blijft. Af en toe en beetje draven en dan weer stoppen. Het is belangrijk dat hij daar goed op reageert. Inmiddels zie ik het precies als Vano iets stouts van plan is. Dan zie ik hem al een beetje kijken naar me van: is ze aan het opletten? Of hij gaat met zijn hoef schrapen, zo omhoog. We zijn echt aan elkaar gehecht geraakt. Eerst maakte het hem niet zoveel uit of ik er nu was of niet. Nu is hij elke keer vrolijk als ik kom. Hij knuffelt een beetje met me. Als ik eraan kom, kijkt hij meestal uit zijn stal met zijn oortjes naar voren. Dat betekent dat hij blij is.’’

Bekijk eerdere ontmoetingen in Van De Straat in het dossier.

Elke ochtend up-to-date met het laatste nieuws uit Dordrecht en omstreken? Schrijf je hier in!

In samenwerking met indebuurt Dordrecht