Volledig scherm
PREMIUM
Hans Ringnalda, hier geschilderd door Hans van Melic, werd op straat meer dan eens nageroepen: ,,Hé, Einstein!" © kosteloos bij vermelding Portret Hans van Melick

De liefde voor een weduwe veranderde alles

Van wieg tot grafHij was een ingenieur die meer van kunst en sport hield dan van techniek. Hij was ook op zijn vrijheid gesteld maar daar bracht de liefde voor een weduwe verandering in.

Hans Ringnalda (17 september 1950-16 februari 2019) was een Fries. Hoewel hij, direct na zijn hbs-b eindexamen, Sneek voor Delft had verruild, leek de frisse bries uit zijn jeugd nog altijd door zijn haren te waaien. Hans was een zeiler die op een natuurkundige leek. Schilders raakten geïnspireerd en voorbijgangers riepen spontaan ,,Hé, Einstein'', wanneer hij dwars door de stad richting Pulchri of de Metsbanen fietste.

Hans was een bouwkundig ingenieur die vooral van kunst en van sport hield. Met name tennis. Nonchalant, één hand in z'n zak en met een blik alsof het hem niet interesseerde, kon hij messcherp en snoeihard het winnende punt scoren. De schijnbare nonchalance, die iedere tegenstander letterlijk op het verkeerde been zette, was niet geveinsd. Het maakte Hans werkelijk niet uit of hij een potje won of verloor. Het ging nooit om de winst, maar om de gezelligheid.

Dat hij desondanks een baan had bij een commercieel concern was meer toeval dan strategie geweest. Delftse studievrienden hadden zijn hulp gevraagd bij het starten van een bedrijfje. Met Hans aan boord was de onderneming steeds meer gegroeid en door steeds grotere partijen overgenomen. Zo kwam het dat een ingenieur die bijna twintig jaar over zijn studie had gedaan, en nooit aan zijn loopbaan had gewerkt, evengoed carrière maakte. Niet meer als computer-expert zoals in het begin, maar als grafisch vormgever, fotograaf en als maker van bedrijfsfilms. Schoonheid boeide Hans Ringnalda vele malen meer dan nullen en enen.

Hans trouwde nooit. Er waren dierbare vriendinnen maar zich vastleggen en een gezin stichten deed hij niet. Hans was vrij en kwam graag op een zelfgekozen tijdstip aanwaaien om mee te eten en over het leven te praten om vervolgens weer lekker naar zijn eigen huis te gaan. Delft had hij inmiddels voor Den Haag verwisseld waar hij met veel plezier eerst met studievrienden in het Belgisch Park woonde en later op de Valkenboskade. Vakanties en vrije dagen werden op het water doorgebracht of in musea. Ieder museum en elke tentoonstelling, hoe klein ook, vereerde hij met een bezoek.

In samenwerking met indebuurt Den Haag

Den Haag