Volledig scherm
PREMIUM
© Marco Okhuizen

Iraanse gelooft in lieve buren

InterviewMaral Noshad Sharifi kwam in 1993 als vluchteling naar Nederland. Ze kwam in een warm bad terecht. Nu heeft ons land de koude douche aangezet, zo lijkt het. Ze maakte er een film over: Lieve Buren.

Quote

Die persoonlij­ke contacten en vriende­lijk­heid, die had ik zó nodig.

Fragment uit de documentaire

Hans en Bianca uit Moerkapelle, een dorpje in Zuid-Holland, kregen een dikke twintig jaar geleden nieuwe buren. Daar stonden ze plotseling: een jonge vrouw uit Iran met haar kinderen Maral (4) en de baby Kourosh. ,,Je had een soort leren jas aan", herinnert Bianca zich. ,,Best wel te groot. En bordeauxrood." Al snel stuurden ze hun eigen dochtertje naar de overkant: ga maar vragen of Maral met je wil spelen. ,,In het Engels natuurlijk: 'Do you want to play with me?', dat hadden we geoefend." Marals moeder knikt. Ze heeft een zakdoekje in haar hand. ,,Die persoonlijke contacten en vriendelijkheid", zegt ze, ,,die had ik zó nodig."

Het is een roerend fragment uit de documentaire Lieve Buren van NRC-journaliste Maral Noshad Sharifi (27). Het afgelopen jaar zag ze spandoeken voorbij komen, hoorde ze geschreeuwde leuzen tegen vluchtelingen zoals zij er ooit eentje was, en las ze over varkenskoppen als protest tegen een gepland asielzoekerscentrum. Wat was er veranderd? Was er wel iets veranderd? En stel dat zij niet toen, maar nu in Nederland zouden zijn gekomen? Wat dan?