Volledig scherm
Een still uit één van de video's over het harde politieoptreden op Park Paardenveld in Utrecht. © AD

Waarom het AD een filmpje over politieoptreden in Utrecht online zet

De redactie van AD Utrechts Nieuwsblad maakt elke dag vele afwegingen om krant, site en app zo goed mogelijk te maken. Hoofdredacteur Paul van den Bosch licht hier de journalistieke keuzes toe. Had het AD het filmpje over het harde politieoptreden op Park Paardenveld in Utrecht online moeten zetten of niet?

Poll

Het filmpje over het harde politieoptreden tegen studenten op Park Paardenveld in Utrecht geeft een eenzijdig beeld, maar heeft wel nieuwswaarde

  • Eens (57%)
  • Oneens (43%)
645 stemmen

Het begrip ‘commotie’ is in ons vak aan inflatie onderhevig. Op Twitter is commotie ontstaan, staat er dan. Hoe groot die is, staat er niet altijd bij. En onder wie? Veel van onze lezers en volgers zitten overdag op hun werk, niet op social media. Commotie onder journalisten en beroepsreageerders moeten we bij voorbaat wantrouwen.

Maar eind augustus was er echt commotie. Viral ging een filmpje waarin een groep studenten in Utrecht het de avond ervoor aan de stok had met de politie. ‘Kom dan, sla dan’, riep één meisje uitdagend naar een agent. Die was het zát, wierp haar op de grond en sloeg haar in de boeien. Een andere studente, telefoon in de aanslag, kwam aanrennen. Op hoge toon: ,,Dit is echt niet oké.’’ Nee, dat was het niet, maar van wie? Daarover ontstond meteen een brede discussie online. Was het politieoptreden buitenproportioneel of juist niet?

In het filmpje ontbrak context en toch zetten wij het bij AD.nl online. Vanwege de ophef en de nieuwsaanleiding. De politie had immers bij Paardenveld, in de stad en naast het eigen bureau, studenten gearresteerd. En er waren beelden. Vanwege de privacy werden de verdachten geblurd (gezichten onzichtbaar gemaakt).

Wangedrag

De redactie van AD Utrechts Nieuwsblad ging meteen op zoek naar de context. Die was snel gevonden. Het politieoptreden was de apotheose van langdurig wangedrag van de studenten, meldde eigenaar Sidney Rubens van restaurant Roost. De politie bevestigde deze versie.

Met voorlichters van de politie hebben media als de onze geregeld discussie over filmpjes die het korps zelf laat maken. ‘Storytelling’ heeft de politie hoog in het vaandel. Waarbij de vraag blijft: wat wordt wel en niet getoond? En het gaat nog weleens ten koste van de vrijheid die onze journalisten bij crime scenes krijgen. Maar een andere reden om zelf video te maken, zo werd ons uitgelegd, is om video’s van omstanders te kunnen tegenspreken. Die laten soms het optreden van de politie zien, waarbij de aanleiding wordt weggelaten. Dit was zo’n geval. Het was gênant hoe gretig de studenten naar de telefoon grepen om alles te filmen, om de politie aan de schandpaal te kunnen nagelen.

Je kunt zeggen dat deze jongeren in het mes van die eigen gretigheid vielen. Het politieoptreden sloeg zo hard terug op de studenten, dat studentenvereniging Veritas al snel met een excuusverklaring moest komen. Wat deze episode vooral duidelijk maakte, is dat wie hoogopgeleid is niet vanzelfsprekend hoogintelligent hoeft te zijn.

  1. Moet dan nou? Een strip met God?
    Waarom

    Moet dan nou? Een strip met God?

    Lezersvraag - Moet dat nou? De afgelopen maand was er veel te doen rondom twee strips van Dirkjan waarin God voorkwam. Dirkjan is een morsige stripfiguur die elke dag nogal onbehouwen door het leven gaat, op de achterpagina van de krant. God is… dat mag u geheel zelf invullen. Ieder heeft daar zijn eigen beeld en gedachten bij, zijn eigen overtuiging, en daar wil de krant zich niet mee bemoeien. Behalve door op te komen voor de vrijheid je geloof te belijden of niet te belijden, zoals ieder zelf wil. De grondwet in Nederland is er duidelijk over, en dat koesteren wij.
  2. Lezers sturen ons aangrijpende brieven over de Hongerwinter: toen suikerbiet en bloembol een ‘delicatesse’ waren
    Podcast

    Lezers sturen ons aangrijpen­de brieven over de Hongerwin­ter: toen suikerbiet en bloembol een ‘delicates­se’ waren

    ,,Het is een taboe-onderwerp,” stelt verslaggever Bob van Huet in de podcast Achter het Verhaal. Veel overlevenden van de Hongerwinter hebben nooit met hun kinderen gesproken over hun ervaringen tijdens de winter van 1944-1945. ,,Dat merkten we ook aan de brieven die we binnenkregen op de redactie. Het is 75 jaar geleden gebeurd. Veel overlevenden voelen ook wel dat als zij hun verhaal nog kwijt willen, dit wellicht het moment is.”