Volledig scherm
© ROBERT VAN DEN BERGE2009

Patiënt beklimt na bestraling Alpe d’Huez met zijn chirurg

Wie sport, herstelt beter bij ziekte. Datt bewijst William Mol, die kort na zijn bestraling, chemo en operaties per fiets de Alpe d’Huez bedwong. Samen met zijn chirurg en intussen vriend Hans Fabry.

Paspoorten

Naam: William Mol
Leeftijd: 50
Woonplaats:Roosendaal
Vader van: 2 kinderen
Beroep: landelijk projectmanager in de IT
Bijzonderheid: ex-kankerpatiënt

Naam: Hans Fabry
Leeftijd: 47
Woonplaats: Essen
Vader van: 3 kinderen
Beroep: oncologisch chirurg bij het Bravis ziekenhuis in Roosendaal en Bergen op Zoom
Bijzonderheid: Vlaming

Ze zitten gemoedelijk naast elkaar aan de keukentafel en schieten in de lach bij de vraag hoe vaak ze fietsen. Hans Fabry (47): ,,Jaah, te vaak hè, dat vinden ze thuis. In ieder geval elke zondag met een ploeg van een man of veertig hier in Essen.’’ 

William Mol (50): ,,En af en toe een tour, Ronde van Vlaanderen, Amstel Gold Race, Koos Moerenhout Classic.’’ Ze lijken op elkaar, zeggen ze. Niet qua uiterlijk, maar wel in de manier waarop ze in het leven staan: sportief en positief. Eigenlijk was William helemaal geen fietser toen in 2010 darmkanker bij hem werd geconstateerd. Hij deed 25 jaar lang intensief aan karate en was een behoorlijk stuk zwaarder dan nu. ,,Man, jouw dijen, dat waren een soort boomstammen’’, roept Hans. ,,Veel te zwaar om coureur te zijn, laat staan om een bergop te fietsen.’’

Kankeronderzoek 

Toch deden ze in juni 2011 allebei mee aan Alped’HuZes, een evenement waarmee deelnemers fietsend of lopend Alpe d’Huez beklimmen om geld in te zamelen voor kankeronderzoek. Hans Fabry was lid van een team van zestien man en wist tijdens de consulten toenmalig patiënt William te enthousiast te krijgen om zijn ploeg te sponsoren. ,,Ik merkte al gauw dat mijn afspraken met de dokter veel langer duurden dan die van andere patiënten’’, zegt William. 

Volledig scherm
© Tonny Presser © 2017

,,We hadden een klik en praatten over van alles en nog wat. Over fietsen en het Alpe d’HuZes-plan. Over dat het mis kon gaan met de kanker hebben we het nooit gehad, dat zat ver in mijn achterhoofd.’’ Aanvankelijk zou William in zijn netwerksponsors zoeken, maar op zeker moment wilde de Roosendaalse ondernemer ook zelf die berg op. ,,Karate ging niet meer door de behandeling, daar was mijn lijf te kwetsbaar voor geworden.

Fietsen ging wel. Met die switch heb ik nooit moeite gehad, ik fiets met heel veel plezier.’’ Al tijdens de behandeling begon hij ermee. ,,Voordat ik werd geopereerd, kreeg ik in Vlissingen vijf weken lang bestralingen. Dat was steeds ’s morgens vroeg, ik werkte halve dagen en’s middags ging ik fietsen. Chemo kreeg ik via tabletten. Van zowel bestraling als chemo heb ik niks gemerkt.’’ Of iemand veel of weinig van bestraling en chemo merkt, hangt af van de plek waar de tumor zit, maar ook van de fysieke conditie van een patiënt, zegt Hans Fabry vanuit zijn artsenexpertise.

,,Wie sportief is, komt vaak makkelijker door een behandelproces. Mensen met een goede basisconditie verwerken de neveneffecten beter en hebben minder last van complicaties. Mentaal ligt dat anders, al worden mensen van sport ook geestelijk weerbaarder. Wie sportief af kan zien ,klaagt niet zo snel over pijn. Een fietser kan afzien, op elk niveau.’’

Eigen tempo 

Aan basisconditie mankeerde het William met zijn 25 jaar karate-ervaring niet, maar omdat Hans' team met zestien man al vol zat, belandde hij in het 'aanverwantenteam'. Dat kan aan de Alpe d'HuZus meedoen, een dag vóór Alpe d'HuZes, en is bedoeld voor familie, verzorgers en anderen die er zo'n beetje omheen hangen. Waar het bij d'HuZes de bedoeling is dat je maximaal zes keer de klim van 14 kilometer aflegt, is die prestatiedruk er bij d'Huzus niet.

Volledig scherm
© ROBERT VAN DEN BERGE/het fotobur

Voor William was één keer omhoog na twee operaties, bestraling en chemo meer dan genoeg, volgens Hans. En daar kwamen die zware karatespieren nog eens als extra nadeel bovenop. ,,Hij zou alleen gaan, want ik moest die dag volledig rusten van onze coach, ex-profwielrenner Adrie van der Poel, om de volgende dag de zes keer te kunnen volbrengen. Maar het was pokkenweer op Williams dag en ik vond dat ik hem niet alleen kon laten gaan. We zijn om 10.00 uur samen gestart. Ik zei: 'Rijd in je eigen tempo, ik blijf bij jou.' Ik was in prima conditie, het moest lukken.''

Wie Alpe d'Huez een beetje kent, weet ongetwijfeld dat de route vanaf Le Bourg-d'Oisans naar het skistation een hoogteverschil kent van zo'n 1.100 meter. Het stijgingspercentage is gemiddeld 8 procent, met een uitschieter naar 11,5 procent. Ga er maar aanstaan na zo'n aanslag op je lichaam als darmkanker is. ,,Ik wilde het per se'', zegt William Mol. ,,Ik hou van sportieve uitdagingen. Het is een uitlaatklep voor me, altijd al geweest. Als je sporter bent, wil je afzien, dat is genieten.''

Opgeven is geen optie

Tot bocht vijf van de beroemde Tourberg liep het vrij aardig, maar daarna ging voor William even het licht uit. ,,Dan komt er een heel lang plateau met veel wind en toen kwam de man met de hamer. Ik moest van de fiets af. Ik ben aan het vloeken geweest, maar opgeven is geen optie, dat is ook het motto van de actie Alpe d'HuZes, niet opgeven. Dus ik ben na een tijdje weer opgestapt, maar in bocht drie, weer wat hoger, ging het echt niet meer.''

Hans is hem toen gaan duwen, het rustadvies van Adrie van der Poel opnieuw en nadrukkelijk in de wind slaand: voor zichzelf was het 't slechtste wat hij had kunnen doen. Hij liep er een overbelaste knie mee op, die hem de volgende dag duur kwam te staan: geen zes maar 'slechts' vijf keer kon hij de Alpe op. ,,Als iemand erdoorheen zit, help je. Dat was geen discussiepunt, William móest aankomen. Je moet het je niet voorstellen als permanent duwen, maar gewoon af en toe een duw in de rug geven, over een stuk van ongeveer een kilometer lang.''

Bij bocht twee - dicht bij de aankomst, waar een vlakker stuk begint - kon William toch weer op eigen kracht verder. Met een symbolische laatste klop op Williams schouder begeleidde de dokter de patiënt de streep over, een moment van glorie, een overwinning om nooit, nooit, nooit te vergeten. William: ,,Ik zou het zonder Hans misschien ook gehaald hebben, maar stukken langzamer. Het moment dat we samen boven kwamen was fantastisch. Een gevoel van overwinning op jezelf, een gevoel van 'dat kan ik'.''

Volledig scherm
© ROBERT VAN DEN BERGE/het fotobur

Leef vandaag

Williams familie was er niet bij en dat is achteraf gezien jammer, vindt hij. ,,Het was voor mij zó'n uniek moment, misschien nog het best te vergelijken met de geboorte van mijn dochters. De ervaring van ziekte en overwinning heeft voor mij bevestigd hoe belangrijk het is positief in het leven te staan. Ik ben na mijn genezing nog veel meer van het leven gaan genieten. Ik wil er het maximale uithalen, want het kan snel afgelopen zijn, al leef ik daar totaal niet meer mee. Mijn motto is: leer van het verleden, maar leef vandaag. Ik geniet volop, van vakanties met het gezin, van de uitjes naar Ajax met mijn oudste dochter Laura, van de hockeywedstrijden van mijn jongste, Elise. En van het fietsen.''

Ziekenhuis Top 100 in kaart 

  1. Justitie wil stelende butler van Huis ter Duin 1,5 jaar achter tralies

    Justitie wil stelende butler van Huis ter Duin 1,5 jaar achter tralies

    Het Openbaar Ministerie in Den Haag eist tegen de ‘stelende butler van hotel Huis ter Duin', Marcel J., 30 maanden cel waarvan 12 maanden voorwaardelijk. De door de officier van justitie ‘geslepen diamantendief’ genoemde butler zegt zelf dat hij in een roes de juwelen stal van zijn baas en haar vrienden. En ze daarna verwisselde voor nepdiamanten zodat de slachtoffers niks merkten. ,,Ik werkte heel hard en werd op een voetstuk geplaatst. En daar ben ik de mist in gegaan.” Marcel vond dat hij te weinig verdiende en zegt spijt te hebben.