Volledig scherm
© Joost Hoving

'Gij zult niet scheiden'

OP DE WERKVLOERWordt scheiden straks het nieuwe roken? Neem plaats op de sofa van Irene van den Berg. Zij analyseert elke week ons economisch gedrag.

Nu religie weer een stem heeft in het kabinet, ben ik op mijn hoede. Christelijke partijen hebben nogal de neiging met hun moralistische vingertje in onze privézaken te peuren. En ik weet al wat een van de stokpaardjes gaat worden: scheiden is slecht. Niet alleen beschadig je daar jezelf en je kinderen mee; scheiden kost de samenleving jaarlijks ook miljarden. Let op mijn woorden: scheiden wordt het nieuwe roken.

Het regeerakkoord bevat slechts een bescheiden passage over het onderwerp: er moet landelijk beleid komen om vechtscheidingen te voorkomen. Maar als het aan de ChristenUnie ligt, blijft het daar niet bij. In haar verkiezingsprogramma stelde de partij al voor relatietherapie in het basispakket op te nemen, om zo de soms woelige baren van het huwelijk te overwinnen. Wat heeft de politiek met mijn relatieperikelen te maken? Nou, daarvoor schermt de CU graag met een studie van onderzoeksbureau EconoVision.

EconoVision beraamt de maatschappelijke kosten van echtscheidingen op zeker 2 miljard euro per jaar. Zo vragen eenoudergezinnen vaker een uitkering aan. Ook ligt het ziekteverzuim onder gescheiden werknemers hoger. Maar de grootste kostenpost is het criminele gedrag van de koters die opgroeien in de gebroken gezinnen. Zij zouden drie keer vaker een misdrijf plegen, en dat kost de samenleving maar liefst 900 miljoen.

Ik wil niet lichtzinnig doen over scheiden, vooral niet als er kinderen bij betrokken zijn. Maar ik geloof niet in dit kostenplaatje waarin oorzaak en gevolg op één hoop worden gegooid. Misschien krijgen ouders wel vaker ruzie als hun kinderen het verkeerde pad op dreigen te gaan. Dan kan de politiek zich beter druk maken om de jeugdige crimineeltjes dan om de scheidende ouders. En hebben de onderzoekers ook gekeken of de gebroken gezinnen met criminele kinderen nog meer gemeen hebben, bijvoorbeeld hun sociale klasse? Maar belangrijker: wat worden we wijzer van de exacte kosten van scheidingen? Ik vind de psychologische impact toch echt interessanter dan de financiële.

Dit 'verkennende' onderzoek naar de kosten van scheiden stamt overigens uit 2013. De studie was toen voor de ChristenUnie aanleiding om minister Schippers om nader onderzoek te vragen. Dat uitgebreide onderzoek zal er de komende vier jaar wel komen. En met de resultaten in de hand kunnen de christelijke partijen hun neus steken waar die niet hoort. Gij zult niet scheiden; geen gebod uit de Bijbel, maar uit het kasboek.

Mijn lief en ik hebben in elk geval besloten de komende vier jaar bij elkaar te blijven. Ik hoop dat het kersverse kabinet dat ook doet. Want een kabinet dat uit elkaar gaat, kost zeker een bak geld.

Reageren? economie@ad.nl

  1. Ik ben ontzettend blij dat er ongelijkheid is

    Ik ben ontzettend blij dat er ongelijkheid is

    Laat ik hier heel duidelijk over zijn: ik ben ontzettend blij dat er ongelijkheid is. Ik zou niet willen leven in een land waarin iedereen evenveel heeft. We zijn nou eenmaal ongelijk. Volgens psychologen bereiken we de hoogste staat van geluk terwijl we het beste uit onszelf proberen te halen. Inkomen is niet zaligmakend, maar het vooruitzicht van meer inkomen is een belangrijke drijfveer voor mensen om hun best te doen. Vraag je maar eens af waarom jij iedere dag naar je werk gaat en wat je zou doen als je het geld kreeg...precies, lekker apathisch zappen op de bank. Zonder het vooruitzicht op meer door hard te werken verdwijnt de energie die alles draaiende houdt in de wereld, ook onze levenslust. Maar daarbij zijn twee cruciale mitsen: ongelijkheid van uitkomsten stimuleert alleen als de káns op een zo hoog mogelijke plek op de sociale ladder wél gelijk is. Onbelemmerde toegang tot onderwijs en arbeidsmarkt is daarvoor een must. De tweede en misschien nog wel belangrijker is dat er procedurele gelijkheid moet zijn. De allerarmsten (ook in Nederland) moeten systematisch meer moeite doen om de gewoonste zaken in het leven te regelen. Rijke mensen en bedrijven sluizen hun vermogen met gemak uit het zicht van de belastingdienst. Zo wordt ongelijkheid onrechtvaardig.