Volledig scherm
© Joost Hoving

'Spullen delen met de buren? We bezitten ze liever'

columnDelen is een prachtig concept, maar bezitten past beter bij de menselijke natuur. Neem plaats op de sofa van Irene van den Berg. Zij analyseert iedere week ons economisch gedrag.

De maaier was al een paar weken kapot en het gras kwam inmiddels tot aan mijn knieën. Ik verlangde hevig naar een nieuwe, maar mijn lief wilde er niet aan. ,,De buren hebben er ook eentje, waarom niet samen delen?'' O ja, de deeleconomie. Daar schreef ik vijf jaar geleden ook allerlei enthousiaste verhalen over. Delen was het nieuwe bezitten. Goed voor milieu en portemonnee, hoezee. Toch leek een grasmaaier delen me nu vooral onhandig. Voor 100 euro hadden we al een mooie elektrische. Helemaal voor onszelf.

Maar onze buren, beiden twintigers, vonden het ook een goed idee. Al wilden ze wel dat-ie bij hen in de schuur bleef staan. En hoe we het financieel moesten regelen, wisten ze ook niet. Terwijl ik had verwacht dat alle millennials daar een pasklaar antwoord op hebben. We besloten samen dat het eerlijk zou zijn dat we een kwart van de nieuwprijs betaalden; de maaier was inmiddels wat ouder. En dat we over de schutting mogen klimmen als de buren niet thuis zijn maar wij wel willen maaien. En dan terug met de grasmaaier op onze rug, of zo.

Quote

Zonder onze spullen voelen we ons een beetje geampu­teerd

Delen is een prachtig concept, maar bezitten past volgens mij beter bij de menselijke natuur. Een belangrijk obstakel voor het delen van spullen is dat wij mensen gemaksdieren zijn. En we het toch het fijnst vinden als die auto lekker voor de deur staat en we er ieder moment in kunnen stappen. Ook heel belangrijk: het menselijk verlangen om iets te bezitten zit diepgeworteld. De band met onze spullen kan diep gaan. Mijn dochtertje is onafscheidelijk van haar roze knuffelkonijn en wil het absoluut niet met andere peuters delen. In andere levensfases hechten we weer aan andere dingen: foto's, souvenirs, auto's, mobieltjes.

Het is allang bekend dat we spullen gebruiken om onze identiteit uit te drukken. De creatieveling richt zijn huis in met hippe meubels en de Ajaxfan draagt de liefde voor zijn voetbalclub uit met een sjaal. De relatie tussen mens en ding gaat echter nog verder. We beschouwen ons bezit als verlengstuk van onszelf, blijkt uit wetenschappelijk onderzoek. Als mensen zichzelf moeten omschrijven, noemen ze daarbij ook vaak hun bezittingen op. We zijn bijvoorbeeld Teslarijder of schoenenfetisjist. Zonder onze spullen voelen we ons een beetje geamputeerd.

Het gras is inmiddels weer kort. De eerste keer dat ik de grasmaaier leende, maaide ik helaas wel meteen de snoer door midden. Bah! Nog erger dan een kapotte grasmaaier van mezelf: een kapot exemplaar dat je deelt met anderen. Ik wilde tegen het vervloekte ding trappen, maar dat durfde ik niet. Stel dat de buren het zouden zien.

Reageren? economie@persgroep.nl