Wil Hoogers was een van de personen die net voor Koningsdag een lintje kreeg. Hier zit ze aan de tafel waar ze onder meer aan haar doop- en trouwkaarsen werkt voor De Baai.
Volledig scherm
Wil Hoogers was een van de personen die net voor Koningsdag een lintje kreeg. Hier zit ze aan de tafel waar ze onder meer aan haar doop- en trouwkaarsen werkt voor De Baai. © Pix4Profs/Marcel Otterspeer

Wil Hoogers: ‘Je ziet mensen pas écht als je ook hun situatie bekijkt’

ONDERSCHEIDENTijdens de jaarlijkse lintjesregen kregen tientallen bijzondere mensen in onze regio vrolijk nieuws van hun burgemeester: zij krijgen een koninklijke onderscheiding. BN DeStem portretteert ze. Vandaag: Wil Hoogers (77) uit Etten-Leur.

Wil Hoogers werkte in de jaren zestig op een internaat voor schipperskinderen. Later werkte ze ook met kinderen die uit huis waren geplaatst, met ouderen, met zieke jongeren die zorg nodig hadden. Ze ondersteunde mantelzorgers en dementerenden. En bij De Baai, de protestantse gemeente in Etten-Leur, leende ze haar oor en energie al aan anderen voordat Rafael van der Vaart leerde lopen.

24-jarige kat

Nog steeds is Hoogers daar degene die mensen aan de lijn krijgen als ze in een crisissituatie om directe bijstand vragen. En degene die de doop- en trouwkaarsen maakt: een hobby. In een hoek van haar woonkamer staan zulke kaarsen op een werktafel. In een andere hoek zit Binkie, de ongeveer 24-jarige (!) kat die ze een jaar of twintig geleden uit het asiel haalde. 

De Etten-Leurse zet zich al een leven lang in voor degenen die in het verdomhoekje zitten.

,,Ik denk dat ik mijn gaven en talenten gebruikt heb”, zegt Hoogers. Wat dat zijn? ,,Luisteren, goed kijken. Mensen zien, écht zien. En dat doe je door niet alleen naar die ene mens zelf te kijken, maar ook naar de situatie waar iemand in zit, de mensen die hij om zich heen heeft. Dan zie je vaak dat achter de hulpvraag die mensen zelf stellen, ook andere problemen en vragen schuilen.”

Quote

De regels waren in dat internaat zo strikt, het leek soms net een kazerne

Hoogers kan als het nodig is goed luisteren, zegt ze, en is nooit bang geweest om knopen door te hakken om anderen te helpen. Ook niet als dat niet paste bij de regels van de instellingen waar ze zich voor inzette, of dat nou een werkgever of een kerkelijke instantie was. ,,Bij dat internaat voor schipperskinderen, waar ik mijn loopbaan begon, begon die burgerlijke ongehoorzaamheid al een beetje. De regels daar waren zo strikt, het leek soms net een kazerne.”

Die regels boog ze dan om, zodat ze bijvoorbeeld met een groepje jochies op Koninginnedag naar het vuurwerk kon gaan kijken. ,,Omdat ik zag dat die kinderen ook warmte en aandacht nodig hadden - niet alleen eten en discipline.”

Quote

Ik ben eigenlijk behoorlijk introvert en niet altijd de makkelijk­ste

Op de een of andere manier hebben mensen die hulp nodig hadden haar altijd gevonden, vertelt ze. ,,Ik weet niet waarom. Ik ben eigenlijk behoorlijk introvert en niet altijd de makkelijkste. Ik heb het volgens mij niet opgezocht; het ging een beetje vanzelf.”

Mede daarom verraste het haar dat ze een koninklijke onderscheiding kreeg. ,,Er zijn zoveel vrijwilligers die niet gezien worden en die harder werken dan ik. Daarom zie ik dit ook als symbolisch eerbetoon aan al die mensen die zich voor anderen inzetten zonder een zichtbaar teken van erkenning. Dit is niet alleen míjn lintje, het is voor al die mensen.”

Lintjesregen

BN DeStem portretteert deze weken bijna iedereen die tijdens de lintjesregen een koninklijke onderscheiding kreeg. Lees bijvoorbeeld ook onze interviews met Internos-voorzitter George Koster (‘Het kan bij een vereniging nooit om maar één team gaan’), Gerard Frijters (‘Als verkeersregelaar sta je er altijd alleen voor') en Maria Evers (‘Sommige Syrische kinderen noemen mij oma’).