Volledig scherm
Manon Bijl liet na haar borstamputatie een tatoeage van een wolfskers en een kolibrie over haar litteken zetten. © AD/Sanne Donders

Bewust één borst: 'Dit maakt het toch een beetje spannend'

Met een tatoeage over haar litteken wilde Manon Bijl (54) een zichtbare betekenis geven aan haar borstamputatie. Volgens de Amerikaanse stichting P.ink helpen tatoeages borstkankerpatiënten hun verlies te accepteren. ,,Mijn kolibrie staat voor optimisme, voor vrolijkheid."

Quote

Als je me 5 jaar geleden had gevraagd of ik ooit een tatoeage zou laten zetten, had ik je uitgela­chen

Manon Bijl
Volledig scherm
Manon Bijl © AD/Sanne Donders

Soms staren mensen haar aan, de vrouw met één borst. Op de plek waar haar tweede borst zou moeten zitten, is soms een bloemetje op de huid zichtbaar, afhankelijk van de kleding die ze draagt. ,,Ik heb natuurlijk geen decolleté meer,'' zegt Manon Bijl. ,,Dit maakt het toch een beetje spannend.''

Het bloemetje is onderdeel van een veel grotere tatoeage die ze liet zetten nadat haar linkerborst werd geamputeerd. De inkt bedekt haar litteken. Maar Manon wilde vooral een zichtbare betekenis geven aan het verlies van haar borst. ,,Als je me 5 jaar geleden had gevraagd of ik ooit een tatoeage zou laten zetten, had ik je uitgelachen,'' vertelt ze.

Borst verliezen
Borstkanker werd 4 jaar geleden bij Manon voor de tweede keer geconstateerd. De eerste keer bleek bestraling voldoende, maar nu zou ze haar borst verliezen. Manon: ,,In het ziekenhuis krijg je twee opties: een borstreconstructie of een borstprothese. Ik wist het niet, wilde er rustig over nadenken. Gelukkig had ik daar tijd voor, de kanker was niet heel agressief.''

De optie borstreconstructie viel al snel af. Vooral omdat Manon geen siliconen in haar lijf wilde. ,,Dit speelde zich af in de tijd dat de lekkende implantaten het nieuws beheersten. Bovendien zou mijn andere borst - ik heb vier kinderen grootgebracht - een beetje gelift moeten worden om de boel gelijk te trekken. Te veel gedoe.'' Optie twee, een borstprothese, zag ze evenmin zitten. Te zwaar, te ongemakkelijk. ,,Dan zou ik de hele tijd bang zijn dat mijn prothese niet goed zat.''

Quote

Een vriend zei: Stop er toch siliconen in, dan ben je weer symme­trisch. Dat kwam wel heel hard binnen.

Begripvol
Uiteindelijk vroeg ze haar kinderen: ,,Wat denken jullie ervan als ik voortaan met één borst door het leven ga?'' ,,Ze reageerden meteen heel begripvol. Mijn oudste zoon zei typerend: 'Mam, van jou had ik niet anders verwacht'.''

Niet iedereen reageerde zo. ,,Een vriend zei: 'Stop er toch siliconen in, dan ben je weer symmetrisch'. Dat kwam wel heel hard binnen.''

Toch bleef ze bij haar keuze. ,,Natuurlijk was het heel moeilijk een borst te moeten verliezen, maar ik vroeg me af: ben ik een mindere vrouw met één borst? Nee! Dat ik vervolgens een tatoeage wilde, was een idee dat spontaan ontstond.''

Ze bevindt zich in goed gezelschap. In Amerika bestaat nu zelfs een stichting P.ink (Personal Ink). Volgens deze organisatie zouden tatoeages vrouwen helpen in hun genezingsproces, met het accepteren van het verlies van hun borst.

Quote

Atropos staat voor het onafwendba­re, het onomkeerba­re, wat een borstampu­ta­tie is. En de kolibrie staat voor optimisme, voor vrolijk­heid

Nogmaals Bijl

Wolfskers
Manon kan zich daar wel in vinden. Want ze wilde niet zomaar een tatoeage die haar litteken zou bedekken. Het moest een symbool worden van wat ze meemaakte. Het werd een afbeelding van de Atropa Belladonna, ofwel wolfskers.

De bloem is vernoemd naar Atropos, een van drie schikgodinnen uit de Griekse mythologie. Manon: ,,Atropos staat voor het onafwendbare, het onomkeerbare, wat een borstamputatie is. En de kolibrie staat voor optimisme, voor vrolijkheid.''

Ze kan zichzelf goed in de spiegel bekijken. Meestal bevalt het haar wat ze ziet. Heel soms niet. ,,Ik zal altijd wel iets van gemis voelen. Maar ik voel me zelden ongemakkelijk. Ik ga bewust eenborstig door het leven.''