Getty Images
Volledig scherm
© Getty Images

‘Het is een mythe dat je na een jaar klaar bent met rouwen. Een zwaar verlies zal altijd bij je blijven’

Net als de dood hoort ook omgaan met verlies bij het leven. Maar hoe rouw je en is er een bepaalde manier waardoor je jezelf een hoop leed kunt besparen?

27 reacties

  • Robbert Scholten

    4 maanden geleden
    Het is niet zo dat rouwen overgaat,je leven verandert voor altijd,en als je ouder wordt gaat de dood ook steeds meer bij het leven horen en rouwen ook ,het beheerst niet prominent mijn leven maar is wel altijd in de buurt,ik heb daar ook geen problemen mee
  • Robbert Scholten

    4 maanden geleden
    Het is niet zo dat de gedachte aan zelfmoord geen doodswens is,ik heb zel meegemaakt dat iemand niet meer wilde leven en zelfmoord poogde te plegen net zo lang dat het hem lukte
  • Anoniem

    5 maanden geleden
    @Antonio Rosso. Vrouwen rouwen vaak om het gemis van iemand die ze lief hadden. Veel (gelukkig niet alle) mannen rouwen korter of soms maar heel even omdat ze door moeten naar de volgende liefde, want wie moet er anders koken en het huishouden doen. Je kunt dan natuurlijk wel de vraagstellen wat bij de laatste groep, die al vlug door huppelen en op zoek gaan naar een nieuwe partner, de liefde en het houden van nou echt voorstelde 😉 🤔 Ben de Vlieger.
  • Henkie Klerk

    5 maanden geleden
    Het is nu al 10 jaren geleden dat mijn lieve echtgenote overleden is en elke dag voel ik het gemis. Bijna 50 jaar gehuwd en de plannen voor een groot feest lagen al klaar. Wat mij geholpen heeft is elke dag iets schrijven wat je meegemaakt hebt. Nu kan ik het lezen en alleen maar denken: wat ben ik uit een diep dal gekomen. Maar het gemis blijft.
  • hans rheenen

    5 maanden geleden
    Lichtpuntjes ... Een tijd van 52 jaar samenleven vergeet je niet en verwerk je óók niet in de zin van, dat er een dag voorbij gaat dat je er niet aan denkt. De onderliggende ziekte die plotseling samen met de dood voorbij was, is voor mij een lichtpuntje. De crematie werd het tweede lichtpuntje, ik kon de as in een speciaal gemaakte urn mee naar huis nemen, zo waren we tòch nog samen, óók toen ik ons huis verkocht en elders ging wonen bleven we bij elkaar en niet één op een ver kerkhof achter.