Volledig scherm
Operatiekamer in het Reinier de Graaf-ziekenhuis. © Fred Leeflang

Nederlandse patiënt het kortst in ziekenhuis van heel Europa

Wie in Nederland in het ziekenhuis belandt, is er vaak in een vloek en een zucht weer uit. Met een gemiddelde opname van 4,5 dag kent Nederland de kortste 'ligduur’ van Europa, blijkt uit de nieuwste cijfers van Eurostat.

In Duitsland liggen patiënten gemiddeld twee keer zo lang in het ziekenhuis. Dat Nederland het zo goed doet, is vooral te verklaren door ons efficiënte stelsel, zegt Thoms Meens van Patiëntenfederatie Nederland. Na een ingreep kan iemand vaak snel weer naar huis voor het verdere herstel. ,,Niet onnodig lang is het ziekenhuis blijven is voor een patiënt erg fijn.’’ 

Wouter van der Horst van de Nederlandse Vereniging van Ziekenhuizen (NVZ): ,,Het ziekenhuis is, ondanks strikte hygiëneprotocollen, een gevaarlijke plek waar je een grote kans hebt om een infectie op te lopen. Je zet toch allemaal zieke mensen bij elkaar.’’ Doel is dus om mensen zo snel mogelijk weer weg te sturen.

Misschien wel de belangrijkste drijfveer voor korte opnames is kostenbesparing. ,,Een mens in het ziekenhuis is een duur mens”, zegt Van der Horst. Er gaat steeds minder geld naar ziekenhuizen. ,,Vroeger werd je als ziekenhuis beloond voor een opname, nu kost het zo’n beetje geld.’’ De ligduur wordt dan ook steeds korter. Nu staat iemand gemiddeld in 4,5 dag weer buiten, een jaar eerder lag een patiënt gemiddeld 5,2 dagen in een hospitaalbed. 

Tekst loop door onder de tabel...

Volledig scherm
De gemiddelde lengte van een ziekenhuisopname in dagen. © Eurostat

Het kán ook, mensen sneller naar huis sturen zonder dat ze zorg te kort komen. ,,De technieken zijn zo ontzettend verbeterd in de afgelopen jaren. Vroeger werd je voor veel operaties helemaal opengehaald, nu kun je aan een galblaas, meniscus of darm geholpen worden met een kijkoperatie en kun je vaak al binnen een dag naar huis. Hetzelfde geldt voor een staaroperatie. ‘s Ochtends erin, 's avonds eruit”, weet de woordvoerder van de NVZ. 

Retour

Overigens blijkt uit onderzoek uit 2017 dat één op de tien patiënten binnen dertig dagen toch weer in het ziekenhuis belandt. ,,Meestal is het gewoon een mededeling: u mag naar huis, want u bent volgens ons beter. Maar de arts vraagt vaak niet of dat eigenlijk wel kan’’, zei Louise van Galen, arts-onderzoeker op de afdeling interne geneeskunde van het VUmc, vorig jaar tegen deze website.

Van der Horst van de ziekenhuisvereniging ziet ook dat niet alle patiënten even blij zijn met hun snelle ontslag. ,,Ze snappen niet dat ze alweer naar huis moeten, terwijl ze zich nog niet goed voelen”, zegt hij. ,,Dat speelt vooral onder ouderen. Jongere mensen vinden het vaak prima om zich via een tablet te monitoren en hun herstel door te geven.’’

Vooral de zorg rond ouderen die in het ziekenhuis belanden moet goed bekeken worden. ,,Er zijn robuuste ouderen die goed voor zichzelf kunnen zorgen en mantelzorg hebben, en ouderen die niet naar huis kunnen. Daartussenin zit een groep van wie we soms denken dat ze het wel aankunnen, maar bij wie blijkt dat het toch niet gaat.’’

Ziekenhuis aan huis

Overal in het land wordt geëxperimenteerd met thuisbehandelingen, om het aantal opnames nog verder in te perken. Zo kunnen sommige kankerpatiënten chemotherapie thuis krijgen, worden mensen met hartfalen via een apparaatje thuis gemonitord en worden diabetici en COPD-patiënten steeds vaker op afstand behandeld. Dat kan ook, omdat in Nederland vrijwel iedereen dichtbij een ziekenhuis woont - als er toch iets loos is, ben je snel in het ziekenhuis. ,,Straks word je alleen nog voor een heel complexe behandelingen opgenomen’’, voorspelt Van der Horst.

  1. Moeder bevalt van gezonde zoon nadat ze samen chemotherapie ondergingen

    Moeder bevalt van gezonde zoon nadat ze samen chemothera­pie ondergin­gen

    Jade Devis (36) was nog niet halverwege haar zwangerschap toen ze een knobbeltje op een van haar borsten voelde. Ze had een zeldzame vorm van borstkanker. Een arts vertelde Jade dat het voor haar een kwestie van leven en dood was en dat de embryo mogelijk te jong was om de noodzakelijke behandeling te overleven. De Amerikaanse besloot voor zichzelf én het leven van haar kind te vechten. ‘Ik wilde niet toestaan dat een vreemdeling het lot van mijn kind zou bepalen'.