Volledig scherm
© AD

Tumor Kirsten (34) bij toeval ontdekt op eerste werkdag

Kirsten ten Thije, manager bij Prescan, heeft een hersentumor. Dat ontdekte ze bij toeval toen ze zich tijdens de introductie op haar nieuwe werk plek liet scannen. Bij het woord 'ongeneeslijk' legt ze zich niet neer.

'Jij hebt wat in je hoofd'

De toon was gezet. Daar zitten ze - de 34-jarige Kirsten ten Thije uit Borne, haar man Job en haar vader Herman - voor de Enschedese neurochirurg. De kale spreekkamer voelt net zo kil aan als de woorden.

Ruim een maand weet Kirsten van de tumor in haar hersenen. Maar op deze koude, grijze januariochtend komt het echt aan. Opereren is geen optie, zegt de arts. Kirsten kijkt hem aan. 'Zou het kunnen dat ik er tachtig mee word?'

'Jij mag hopen dat je nog vijf goede jaren hebt.' Dit is het dan, denkt Kirsten. Dus nou ga ik dood.

Begin november 2014 was er nog niets aan de hand met Kirsten, moeder van twee dochters van 5 en 3 jaar, net begonnen aan een nieuwe carrièrestap: een leidinggevende functie als manager bij Prescan, een bedrijf voor preventief medisch onderzoek. Die toevalligheid zou van levensbelang blijken.

Witte wolk
Als verantwoordelijke voor de klantbeleving, was het logisch dat Kirsten een 'rondje Prescan' zou doen. Amper een maand in dienst is ze als ze eind november naar de kliniek in Baarn rijdt. Leuk, een middag bij haar Nederlandse collega's. Zelf komt ze vooral in de klinieken in Duitsland.

Alles komt aan bod. Bloed, longen, hart: alles is goed. Aan het einde van de dag loopt Kirsten het kantoor van haar begeleider in voor de uitslag van de MRI-scan. De radioloog in Duitsland verschijnt op een flatscreen. 'Kirsten, ik vind het zo erg dat ik jou dit moet zeggen. Er zit iets in je hoofd.'

Kalm is ze, als ze in de auto terug naar huis zit. Nee, ze gelooft niet dat er een tumor in haar hoofd zit. Maar de scan liet zien wat ze niet wílde zien: een witte wolk in haar hersenen. Kirsten heeft kanker.

'Dit is het plan'
'En waarom ga je preventief door een scan?' De zoektocht naar de beste behandeling stuit bij artsen elke keer op deze vraag. Kirsten wil zich niet verdedigen. Ze wil een oplossing. Moet ik geopereerd worden, moet ik bestraald worden, krijg ik chemo? Job, Kirsten, iedereen: ze zitten alléén nog maar op het internet. Ook haar directeuren denken mee. En Hannover dan? Of Amerika? Ze spreekt met lotgenoten, weet niet wat ze moet. Ze heeft een arts nodig die zegt: 'Dit is het plan en het wordt een succes, punt.'

Die arts is neurochirurg Pierre Robe van het Universitair Medisch Centrum Utrecht. Eruit met Kirstens tumor, vindt hij, zo snel mogelijk. Ze is in goede conditie en heeft geen klachten: de ideale kandidaat. Dat moet 'wakker': door Kirsten testjes te laten doen tijdens de operatie, kan de arts zien welk weefsel hij moet weghalen.

Het kan misgaan. Haar tumor zit bij het spraak- en bewegingscentrum. Als Robe verkeerd snijdt, wordt Kirsten een kasplantje.

De operatie
Toch wordt Kirsten in februari opgenomen in Utrecht. Er worden stukken van haar haar afgeschoren, ze gaat door de MRI-scan. Die nacht slaapt Kirsten slecht.

's Ochtends wordt ze klaargemaakt. Ze krijgt een hele reeks infusen. Ze wordt op haar rechterzij gelegd. Haar hoofd wordt vastgezet met pinnen. Er komt een groene tent om haar heen. Kirsten ziet alleen de neuropsycholoog, die met haar de oefeningen gaat doen. Ze hoort alles. Een boorgeluid, net als bij de tandarts, als ze haar schedel doorboren. Fluisterende artsen, instrumenten die worden verplaatst.

Soms tintelt haar been of kan ze niks meer zeggen - een teken dat Robe bij functioneel weefsel zit.

'Spreek je een andere taal,' vraagt Robe. In het Engels gaan ze verder. Zo kan hij nog preciezer werken. 'Ik spreek ook Turks,' zegt Kirsten. 'Wát zeg je,' hoort ze aan de andere kant van het groene doek. Ze begint te lachen. 'Grapje.'

Om kwart over vijf 's middags is Kirstens operatie klaar. Euforisch voelt ze zich. Ze is er nog en kan nog praten.

Niet zitten wachten
Vijf dagen na de operatie mag Kirsten naar huis. Herstellen gaat langzaam. Soms kan ze niet op woorden komen, noemt ze een banaan een batterij.

'Kom eens op met die foto's,' zegt ze als ze voor controle bij Robe is. Op Kirstens verzoek zijn er foto's gemaakt van haar operatie. Op de eerste beelden ziet ze haar hoofd met haar hersenen erin, intact. 'Dat is de tumor,' wijst Robe aan. Op de volgende foto is de tumor eruit en zijn Kirstens hersenen ingezakt als een plumpudding. Mooie beelden, vindt Kirsten. ,,Ik heb mijn eigen hersenen gezien, hoe cool is dat!"

Robe heeft zo'n 90 procent van het gezwel weggehaald. Zodra de tumor gaat groeien, krijgt ze chemo en bestraling. Genezing bestaat niet. Nóg niet.

Kirsten en haar omgeving halen geld op voor de stichting STOP Hersentumoren, die onderzoek naar behandeling financiert. De publiciteit vindt ze moeilijk. Ze wil niet 'die zielige jonge moeder' zijn. ,,Maar dat is hypocriet," zegt ze. ,,Ik ga voor die genezing, en ik ga niet zitten wachten tot iemand anders een doorbraak creëert."

  1. Coronavirus grijpt om zich heen: óók Singapore meldt besmetting, twee miljoenensteden op lockdown
    update

    Coronavi­rus grijpt om zich heen: óók Singapore meldt besmetting, twee miljoenen­ste­den op lockdown

    Voor het eerst is in Singapore iemand besmet geraakt met het coronavirus. Dat meldt The Straits Times donderdag op basis van de Singaporese autoriteiten. Volgens de krant zou het gaan om een 66-jarige Chinese man uit Wuhan, het epicentrum van de virusuitbraak. Hij reisde met negen anderen, die nog worden onderzocht. Eerder werden al besmettingen gemeld in China, Thailand, Japan, Taiwan, Zuid-Korea en de Verenigde Staten.