Volledig scherm
Mevrouw van der Eijk (midden) krijgt een bord soep. © AD/Peter Franken

'Verpleegzorg aan huis is de toekomst'

Naar een verpleeghuis? Dat ziet Wil van der Eijk (91) niet zitten. De dementerende Waddinxveense wil zelf bepalen wat ze doet en blijft het liefst in haar vertrouwde omgeving wonen. Dankzij het in juni begonnen pilotproject VerpleegThuis - volgens zorgorganisatie WelThuis hét concept van de toekomst - kan dat ook.

Quote

We eten een hapje mee, geven een stukje aandacht. Daardoor eet mevrouw ook beter

Verpleegkundige Stefanie

Veel rook en een geblakerde schnitzel. Het moment dat haar woning bijna in brand vloog deed haar familie beseffen dat het zo niet langer door kon gaan. ,,We hebben het gas afgesloten. Maar de thuiszorg kon geen warme maaltijd aanbieden.''

Dus kwam alles op schoondochter Anja van der Eijk neer. ,,Dagelijks warmde ik voor haar een maaltijd op.'' Geen ideale situatie, besefte zij. ,,Bij de zorgaanbieder waar we eerst bij aangesloten waren konden ze niet de gewenste zorg bieden.''

De tijd nemen
Via de praktijkondersteuning van de huisarts kwam ze in contact met VerpleegThuis. ,,Zij konden haar 24 uur verpleegzorg aan huis bieden, inclusief een warme maaltijd. Dat was voor ons als familie heel belangrijk, want nu kon ze thuis blijven wonen. Ze nemen ook echt de tijd voor haar.''

Verpleegkundige Stefanie Romijn, die Van der Eijk regelmatig bezoekt, bevestigt dat. ,,De thuiszorg kan alleen de maaltijd voor haar neerzetten. Wij gaan er bijzitten. We eten een hapje mee, geven een stukje aandacht. Daardoor eet mevrouw ook beter.''

Bijbel
De medewerkers van VerpleegThuis komen driemaal per dag bij de weduwe langs. ,,In de ochtend zijn we tussen 08.15 en 09.00 uur aanwezig om haar te wassen of te douchen. Daarna gaan we gezamenlijk ontbijten. Tussen de middag is het dan tijd voor de maaltijd. Mevrouw leest ons dan voor uit de bijbel, want zij was gewend dat te doen. Dat willen we zo lang mogelijk volhouden. Bovendien hebben we daar de tijd voor. In de avond komt er nog iemand een half uur langs voor haar medicatie. En we krijgen dan altijd een kopje thee van mevrouw.''

Maar wat als Van der Eijk op een ander tijdstip hulp nodig heeft? ,,Ze heeft altijd een halsalarm om, waarmee ze ons kan waarschuwen'', legt Romijn uit. ,,Daarin zit ook een GPS-zendertje. Dat is zo afgesteld dat wij een signaal krijgen als ze meer dan 150 meter van haar woning is. Dat hebben we zo afgesproken omdat ze dan wel naar de kerk aan de overkant van de straat kan lopen.''

Spraakverbinding
Van der Eijk is namelijk vaak in de veronderstelling dat het zondag is - terwijl het dat niet is - en loopt zodoende naar de kerk om een dienst bij te wonen. Zodra ze merkt dat de kerkdeur dicht is, loopt ze weer naar huis. ,,Via de GPS kunnen we via een speciale app altijd zien waar mevrouw zich bevindt. Ook kan ik een spraakverbinding met haar halsalarm maken. Ik kan letterlijk horen wat zij zegt of doet.''

Andersom kan ook: een medewerker van VerpleegThuis kan haar ook vertellen dat ze terug naar huis moet lopen of haar geruststellen als ze 's nachts angstig is.

Rustiger
Het leven van schoondochter Anja is sinds het begin van de pilot - juni dit jaar - een stuk rustiger geworden. ,,Tot dan toe moest ik elke dag hier naar toe komen. Nu heb ik die verplichting niet, ik weet dat ze goed wordt verzorgd. Zo ging ik ook een stuk geruster op vakantie.''

Romijn ziet dat de rol van kinderen en kleinkinderen bij haar cliënten is veranderd. ,,Ze gaan weer op visite bij hun vader of moeder. Het is geen werkbezoek meer met verplichtingen.''

Eigen baas
Haar vertrouwde omgeving biedt Van der Eijk veel houvast. ,,Hier staan zoveel familiefoto's, daar kan ze prachtig over vertellen'', vervolgt Romijn. ,,En ze vindt veel steun bij de kerk.'' De verpleegkundige vindt het werk ontzettend leuk. ,,Dit is veel persoonlijker dan in een verpleeghuis. Je gaat van huis naar huis. Je betekent ook veel meer voor de mensen. En het is ook gezellig bij de cliënten. Bij mevrouw staat er altijd een kopje thee klaar.''

Van der Eijk is vooral blij dat ze nog steeds zelf kan bepalen wat ze doet. ,,Hier ben ik eigen baas in plaats van dat ik word geleefd. Ik moet er niet aan denken telkens met andere mensen in een ruimte te zitten en dan moeten doen alsof ik luister. Nu kan ik gewoon naar bed wanneer ik dat wil.''