Volledig scherm
Toon Mesman. © Marco De Swart

De Otto is het nieuwe rijden in Hengelo

Column Toon MesmanMeer dan dertig jaar geleden kwam ik in Hengelo bij de krant te werken. Na een week verhuisde ik naar Enschede. Een Hengelose collega die in Enschede werkte was van de keukentrap gevallen. Ik ging ter vervanging. Toen mijn Hengelose collega beter was, besloot de hoofdredactie dat ik in Enschede zou blijven want de brekebeen ging al aardig richting vut. Daar werden we buren.

Het was de tijd waarin de automatisering inzette. Wij hadden al computers. Maar voor mijn Hengelose collega een stuk aan het systeem toevertrouwde schreef hij zijn verhaal eerst met pen op papier. Pas als zijn verhaal af was, tikte hij het met twee vingers op het toetsenbord over. Hij zuchtte daarbij vaak. Hij begreep ook wel dat hij achterop raakte, maar vertikte zich over te geven aan de nieuwe tijd. Ik hielp hem waar kon. Dankzij hem zat ik in Enschede.

Het sneue is dat wat mijn collega dertig jaar geleden deed, het Hengelose bestuur nog steeds doet: voorzichtig met twee vingers besturen, terwijl de buren de handen laten wapperen. Wat ik bedoel zag je vorige week nog. Hengelo besloot 13 miljoen in de binnenstad te investeren, maar nog geen twee dagen later dendert Enschede eroverheen met een investering in slechts een deel van de binnenstad met 150 miljoen.

Ik denk dat Hengelo last heeft van een te hoog pH-gehalte, het pro-Hengelo gehalte. Daar versta ik ook Lokaal Hengelo onder, en Burgerbelangen en de lokale splinters. De politiek hier is in zichzelf gekeerd. Hoe hoog ik de Hengeloër acht, in het stemhokje heeft hij een steek gelaten. De Hengeloër stemt beperkt. Er is een politicus die mooi zei wat beperkt is: "Een sterke volksvertegenwoordiging vraagt niet om boodschappenjongens met lokale wensenlijstjes."

En nog twee van hem:  "Uw volksvertegenwoordiger verraadt u als hij zijn oordeel opoffert aan uw mening."

(...)

"Als we onze leden niet toestaan te handelen op basis van een visie, degradeert onze volksvertegenwoordiging tot een verwarde, worstelende bende lokale pleitbezorgers."

De man die dit zei was Edmund Burke, een Ierse filosoof en politicus uit de 18de eeuw, grondlegger van het conservatisme. Ik vind die uitspraken knap progressief. In Filosofiemagazine stond onlangs een portret van hem. Het blad schreef: "Burke zou geloven in partijen en onafhankelijke volksvertegenwoordigers, omdat zij een instrument zijn om de passies van het volk te beteugelen." Burke had het over parlementen.

Ik durf de stelling aan dat hetzelfde geldt voor gemeenteraden. Het lokale gezwabber als gevolg van verlanglijstjespolitiek zie je in een Hengelose binnenstad die niet tot leven wil komen. En in het afvalbeleid in de stad. Als je de oren te laag laat hangen krijg je zo’n soap als rond de grijze otto.

Van die otto vind ik trouwens niet erg. Ik krijg van mijn baas een alleszins goede beloning voor mijn stukjes, maar een dikke auto zat er al die tijd niet in. Sinds kort rijd ik echter een knappe Volvo van een paar jaar oud. Gekocht bij Harrie Arendsen alhier. Mijn Enschedese buurman wees me op de occasions van Harrie. Hij had er een aangeschaft. Ik dus met vrouw en hond naar Hengelo, alwaar we ons een tweedehands Volvo aanschaften.

Toen ik de autoverkoper vroeg waarom zo’n chique wagen binnen mijn bereik was gekomen, sprak hij: Ze zijn in prijs gezakt. Een beetje Hengeloër wilde altijd een Volvo voor de deur. Maar tegenwoordig heb je het gemaakt als je een grijze otto aan de weg kunt zetten. De otto is het nieuwe rijden in Hengelo. We overwegen om in assortiment de winterband voor de grijze otto op te nemen. En dekselverwarming. Misschien kun je dat bij Hengeloos Peil vertellen. Dan heb je bij ons een streepje voor als je ooit eens een tweedehands otto wilt.

Toon Mesman.

In samenwerking met indebuurt Hengelo