Hengeloos stadsgedicht: Nu ik

HENGELO - Hettie Franken is de komende twee jaar Stadsdichter van Hengelo. Deze krant geeft haar stadsgedichten mét tekening van haar hand een podium op deze plek. 

Mag ik nu ook iets zeggen als plein, mij
is niets gevraagd, steen en been wordt er
geklaagd: saai, grijs, niets te beleven.
Beren besteld, rare snuiters, groots spektakel
mensen roepen ach en wee, ik zie
blije kinderen met reuzenknuffels

Ja, 't is waar, als ik wil floreren moet er
iets gebeuren, heb er de pest over in
dat men mij negeert op weg naar
het café om de hoek, van 't laatste fust
krijg ik niets mee, maar het snode plan van
tekentafelheren maakt me bang

het Hijschgebouw moet herrijzen, terwijl
dit trotse erfgoed onlangs werd gesloopt,
waarom deze schijnvertoning, staat hier belang
wel boven de partijen? 't Is maar een kamer,
sust de architect maar goedgebekte Hengeloers
houdt men niet voor 't lapje en ik krijg het
Spaans benauwd dat ik word volgestouwd
met staal en steen, ik wil groen

een park met paviljoen voor muziek
hooggeacht publiek en komt dat zien
konijnen uit hoge hoeden tussen
bomen en planten met vreemde namen
terrassen waar men z'n laatste geld verbrast
een groen plein
pretplein
vet plein
we gaan nog niet naar huis plein.....
houdt er de moed maar in plein.....

Volledig scherm
© Hettie Franken
  1. Slotakkoord
    PREMIUM
    COLUMN

    Slotak­koord

    Wat was de wereld heerlijk overzichtelijk, ooit. Bij het overlijden van een dierbare presenteerde een doodgraver in pandjesjas een lijstje muzieknummers. Uit het - summiere - aanbod hadden nabestaanden maar te kiezen. Meer ‘smaken’ waren er niet. Was de betreurde van socialistische huize, werd ‘Morgenrood’ aangevinkt. Katholieken lieten het ‘Ave Maria’ klinken. Uiteraard prijkte de eerdere kantinehulp van Holland Signaal in Hengelo er tussen, zangeres Mieke Telkamp uit Oldenzaal. Haar ‘Waarheen Waarvoor’ stond generaties op 1 op de uitvaart-top 10.

In samenwerking met indebuurt Hengelo