Volledig scherm
Tari en Ferry © Milan Rinck

17 miljoenste Nederlander: Hollandse baby of immigrant?

De een komt via een keizersnee ter wereld, de ander krijgt een pasje dat haar tijdelijke verblijfsstatus officieel maakt. Het is niet zomaar een eerste lentedag waarop de pasgeborene van Tari en Ferry en de Syrische moeder Nashwa inwoner worden van Nederland: 21 maart gaat de boeken in als de dag waarop dit 'land van 1000 meningen' de mijlpaal van 17 miljoen inwoners heeft bereikt.

Volledig scherm
Screenshot op website van het CBS
Quote

Toch een bijzonder begin van zijn leven als hij de 17 miljoenste is

Ferry

Ben je op bezoek bij een Nederlander en loopt het tegen etenstijd, dan moet je niet denken dat je een uitnodiging krijgt om een vorkje mee te prikken. Nee, je wordt de deur uitgewerkt. Ferry Lasalvia (45), sinds zijn 4de woont hij in Nederland, kan er niet aan wennen. Hij vindt het zo ongezellig.

Hoe anders gaat het eraan toe in de Indische cultuur. Daar is gastvrijheid de norm. Bezoek mag altijd mee-eten. Vrienden van Ferry hebben daar altijd handig gebruik van gemaakt. ,,Kwamen ze 'toevallig' vlak voor etenstijd even langs.'' Die hartelijke natuur hoopt hij door te geven aan de zoon die vandaag in het Albert Schweitzerziekenhuis in Dordrecht uit de buik van moeder Tari (39) wordt gehaald.

Dat het jongetje best eens de 17 miljoenste Nederlander kan zijn, vervult zijn ouders met trots. ,,Dat is toch een bijzonder begin van zijn leven,'' zegt zijn vader. Het CBS heeft berekend dat het vandaag zover is, maar wie de teller precies op 17.000.000 zet, wordt niet bekendgemaakt.

Het idee is al mooi, vinden vader en moeder Lasalvia. Bovendien vindt Tari het welletjes geweest. ,,Ik heb griep gehad en moet nog steeds veel hoesten. Heel vervelend met zo'n dikke buik. Ik slaap er slecht van.'' Ze vertelt het in goed verstaanbaar Nederlands, terwijl ze hier pas 6 jaar woont.

Volledig scherm
© Milan Rinck
Quote

Ik heb echt aan de noodrem getrokken

Ferry

Hun eerste kind, een dochter Jasmine wordt in november 2011 geboren, nog voordat ze tijd hebben gehad om elkaar het jawoord te geven. Ze trouwen, niet helemaal volgens de Indonesische traditie, met de baby op schoot. En omdat één ook maar zo alleen is, komt er in maart 2014 een zusje bij, Alicia. En omdat een jongen niet zou misstaan tussen twee meisjes, gaan ze voor een derde, inderdaad een jongen.

Drie kinderen is genoeg, daar zijn de ouders het over eens. Ze willen hun kinderen iets te bieden hebben. Ferry: ,,Hun wensen wil ik kunnen vervullen. Ik wil dat ze het goed hebben later.'' Daar hoort een goede opleiding bij, maar niet ten koste van alles. ,,Ik wil ze niet pushen. Ik heb straks drie kinderen met elk hun eigen karakter. Of ze nou kapper of dokter willen worden, het maakt mij niet uit. Ik sta achter ze.''

Volledig scherm
Nashwa Alayash © Frank Jansen
Quote

Ik hoop dat mijn kinderen hier kunnen opgroeien, zonder zorgen om hun veiligheid

Nashwa

Nashwa Alayash heeft de hoop op een betere toekomst voor haar vaderland Syrië opgegeven. Liever leert ze zo snel mogelijk Nederlands om haar zoontjes hier te kunnen helpen met hun huiswerk.

Een veilige thuishaven voor haar zoontjes, daar heeft Nashwa Alayash (32) alles voor over. Voor Abdulaziz (3) en Ali (1) is ze naar Nederland gekomen. ,,We hadden geen andere keuze,'' vertelt de vrouw met verdrietige ogen. ,,Ons land is verwoest.'' Ze moet er nog elke dag om huilen.

Sinds januari verblijft ze in Nederland, na ruim 9 maanden herenigd met haar man Raid Dahmush Almashhour (44). Het weerzien op het vliegveld is een tranendal. Hun jongste zoon Ali was nog een baby toen zijn vader vertrok. Nu is hij een opgeschoten peuter.

Nederlandse les
Raid is hier nu een jaar; hij vroeg politiek asiel aan toen hij op uitnodiging een conferentie in Den Haag bezocht. Nashwa en de kinderen zijn hem achterna gereisd vanuit Saoedi-Arabië, waar ze ook met Raid hebben gewoond. ,,Ik mag Syrië niet meer in om mijn politieke overtuiging.'' Nu zijn vrouw en kinderen zich op deze maartdag eindelijk mogen inschrijven bij de gemeente Den Haag, kan het gezin pas echt beginnen met het opbouwen van een leven in dit vreemde land.

Ze hoopt snel te beginnen met Nederlandse les. Ook Abdulaziz kan niet wachten. Zijn moeder moet elke ochtend met hem naar de school om de hoek lopen. Het jongetje wil spelen met de kinderen op het schoolplein, hun namen leren. Nashwa: ,,Ik hoop dat mijn kinderen hier kunnen opgroeien, zonder zorgen om hun veiligheid, met een open blik op de wereld.''

Fietsen  
Ooit, als het bloedvergieten stopt, als een afwijkende mening is toegestaan, zou het gezin Dahmush zich dolgraag weer in Syrië vestigen. Maar Nashwa denkt niet dat het er snel van gaat komen.  

Als tot haar doordringt dat zij mogelijk de 17 miljoenste inwoner van Nederland is, lichten haar ogen op: ,,Krijg ik dan een cadeautje?'' Haar man heeft wel een cadeautip. ,,Fietsen, ja, die zouden we graag hebben. Fietsen voor mijn vrouw en mij en voor onze oudste zoon.'' De inburgering van het Syrische gezin is al bijna geslaagd.