Volledig scherm
Vijf uur wachten, maar dan heb je ook wat: Duncan omhelst zijn oma Korrie. © robin utrecht

Duncans oma krijgt de knuffel waar ze zo lang op wachtte

Honderden fans, onder wie zijn eigen oma, gaven Duncan Laurence zondagavond een heldenonthaal op luchthaven Schiphol. ‘Ik moet hier even van bijkomen.’

Daar is hij dan, even over half zeven zondagavond. De knuffel waar oma Korrie al vijf uur op heeft zitten wachten. Die van haar kleinzoon Duncan, die een dag eerder van een onbekende jongen uit Hellevoetsluis ineens is veranderd in een internationale ster. 

Maar nog steeds gewoon haar kleinzoon. Vrijwel meteen nadat hij de vertrekhal is ingelopen, loopt hij op haar af. Een mooier cadeau voor haar 82e verjaardag, vandaag, kan ze zich niet wensen. ,,Hier moet ik even van bijkomen’’, zegt ze een paar minuten later met een kopje koffie in de hand, als Duncan weer verdwenen is.

Oma Korrie heeft er even op moeten wachten. Al om half twee ’s middags neemt ze met de rest van de familie – en een groen klapkrukje – plaats achter het hek in de aankomsthal. ,,Ik wil hem straks natuurlijk even knuffelen’’, zegt ze dan al. Dat ze daar vijf uur voor moet wachten, doet haar niks. Als ze maar een goed plekje heeft. Het luchthavenpersoneel plaatst haar even later zelfs voor het hekje, als enige. Een ereplaats.

Volledig scherm
Oma Korrie (op stoeltje) en haar familie wachten op Duncan. (Foto Ellen van Gaalen) © AD

De emoties zitten nog steeds hoog bij oma Korrie en de rest van de familie die zich bij het hek verzamelt. Achternicht Monique veegt haar tranen weg. ,,Ja, vannacht zijn er ook heel wat tranen gevloeid.” Stiknerveus waren ze zaterdagavond. Natuurlijk, de bookmakers waren positief over Duncan. Maar zou die voorspelling echt uitkomen? ,,Eerst stond hij op 5 of 6 en toen toch op 3’’, zegt achterneef Marcel. ,,Maar dan moet het publiek nog. En dan eindigt Noorwegen ineens hoog. De emoties schoten alle kanten op.”

Quote

Elke keer als ik hem op de radio hoor, zet ik ‘m hard. Het lijkt wel of zijn lied steeds weer een beetje mooier wordt

Oma Korrie

En dus kunnen ze niet wachten op Duncan. Deze familieleden volgen hem overal, sinds de lokale talentenjacht Brielle’s Got Talent, vertellen ze. ,,Elke keer als ik hem op de radio hoor, zet ik ‘m hard. Het lijkt wel of zijn lied steeds weer een beetje mooier wordt”, glundert oma Korrie.

De familieleden waren vandaag niet de eersten. Want al om tien uur ’s ochtends settelden vijf fanatieke Duncan-fans zich met de rug tegen het hek, na een heel korte nacht. ,,We begonnen keihard te gillen toen hij gewonnen had’’, zegt Lois (17) uit Den Haag. ,,Daarna zijn we nog een rondje door Den Haag gaan rennen.’’ Haar vriendin Fabienne (15) uit Rotterdam: ,,We hoorden mensen in de kroegen nog Arcade zingen.’’

En nu staan ze hier. Voor het hek waar ze tegenaan staan, hebben ze een spandoek opgehangen (‘We were always a losing game till you came’) en een vlag. Als het eindelijk zover is, gillen ze het uit. Het refrein van het lied dat Europa nu heeft veroverd, galmt steeds opnieuw door de vertrekhal: ‘Oooo-oh… Oooo-oh’. En daarna: ‘Duncan, Duncan!’

Ook uit de monden van nieuwe fans, zoals de 45-jarige Marsha Braat uit Almere. ,,Ja, ik ben door dit Songfestival echt fan van hem geworden.” En dus trok ze zondagmorgen een oranje shirt aan en reed ze naar de luchthaven. ,,Ik stond vanochtend op en dacht: ik ga naar Schiphol. Gewoon om hem te eren. Dat heeft hij verdiend. Dit is zo’n topprestatie.” 

Quote

Eerst stond hij op 5 of 6 en toen toch op 3. De emoties schoten alle kanten op

En dus kunnen ze niet wachten op Duncan. Deze familieleden volgen hem overal, sinds de lokale talentenjacht Brielle’s Got Talent, vertellen ze. ,,Elke keer als ik hem op de radio hoor, zet ik ‘m hard. Het lijkt wel of zijn lied steeds weer een beetje mooier wordt”, glundert oma Korrie.

Tekst gaat verder onder de foto

Volledig scherm
Fans wachten op Schiphol op de aankomst van Duncan Laurence. © AD

De familieleden waren vandaag niet de eersten. Want al om tien uur vanmorgen settelden vijf fanatieke Duncan-fans zich met de rug tegen het hek, na een heel korte nacht. Want wat waren ze uitzinnig na de zege van hun held, die ze al een tijd op de voet volgen. ,,Het was echt zo spannend’’, zegt de 17-jarige Lois uit Den Haag. ,,En toen gingen ze ook nog enorm rekken. Het deed gewoon pijn.’’

Maar toen de winst van Duncan daar was, ging het dak eraf, en hebben de buren haar waarschijnlijk wel gehoord. ,,We begonnen keihard te gillen. Daarna zijn we nog een rondje door Den Haag gaan rennen’’, zegt Lois. Haar vriendin Fabienne (15) uit Rotterdam: ,,We hoorden mensen in de kroegen nog Arcade zingen.’’

Trots

De groep van vijf kent elkaar via concertbezoeken. Alle vijf zijn ze groot fan van Duncan, die ze volgen sinds zijn verschijning in tv-programma The Voice. En nu hij in één klap een internationale ster is geworden, zijn ze zo trots dat ze hem vandaag live willen feliciteren met zijn zege. En ze móesten vooraan staan. ,,Dat is een soort sport’’, zegt Bjarn (18) uit Bodegraven. Lisa: ,,Als we het dan toch doen, doen we het goed.’’

Al urenlang hangen ze inmiddels rond op de luchthaven. Slenterend tussen vertrekhal 3 en 4, want het was nog even onduidelijk waar de winnaar zou aankomen. Inmiddels hebben ze een spandoek opgehangen (‘We were always a losing game till you came’) en een vlag gemaakt. En lekker bijgekletst. ,,Zo vaak zien we elkaar niet, want we wonen niet bij elkaar in de buurt’’, zegt Loes (18) uit Enschede.

Nog even geduld, want Duncans toestel wordt om 17.00 uur verwacht. Maar daarna volgt eerst nog een persconferentie. Pas rond half zeven zal Duncan door de schuifdeuren lopen. En dan? Vallen de vijf dan flauw? ,,Nee hoor’’, zegt Lisa nuchter. ,,Dan vieren we feest en feliciteren we hem.’’

Bekijk hier alle video's van het Songfestival