Foto Joost Hoving
Volledig scherm
Foto Joost Hoving

Er is genoeg om te koesteren als dit nieuwe normaal ooit weer geschiedenis wordt

CommentaarNa ruim een week in het nieuwe normaal kunnen we voorzichtig een eerste balans opmaken. Maar die is voor elk heel verschillend, schrijft Hans Nijenhuis in dit commentaar.

Zelden zijn zoveel mensen getroffen door een ziekte die ze zelf niet hebben. Iedereen wordt geraakt, maar ieder wel op zijn eigen persoonlijke manier.

Zo werken veel mensen harder dan ooit. Tot ze erbij neervallen zelfs. En laten we bij deze Bruno Bruins danken voor zijn inspanningen de afgelopen weken en een voorspoedig herstel wensen. Maar anderen worden juist geplaagd door een totaal gebrek aan werk. Een psychotherapeut kan zijn cliënten nog per videoverbinding behandelen, een fysiotherapeut niet. Laten we applaudisseren voor degenen die bergen werk verzetten, maar ook denken aan mensen die noodgedwongen aan de kant staan.

Ook bij diegenen die het geluk hebben dat hun beroep vanuit huis kan worden uitgeoefend, zijn de lasten ongelijk verdeeld. Thuiswerken is een zegen voor wie een groot huis heeft en geen kleine kinderen. Maar voor wie wel kleine kinderen heeft en geen groot huis, kan het best lastig zijn. Zeker als je in één moeite door ook nog ineens leraar van die kinderen bent. Laten de mensen in de grote huizen, die vaak de beslissingen nemen over de mensen in de kleine, zich daar rekenschap van geven.

Dat thuisonderwijs zal voor het ene kind een leerzaam avontuur zijn, als het ouders heeft die zin en aanleg hebben voor kennisoverdracht – en een computer. Maar voor anderen kan thuisonderwijs vooral verveling, tv kijken en je eigen boontjes doppen betekenen. Laten we ervoor waken dat deze weken de ongelijkheid tussen het ene en het andere kind niet nog groter wordt.

Er is gelukkig ook veel dat louter positief stemt. De voortvarendheid waarmee leerkrachten in staat waren de lesstof bij hun leerlingen thuis te krijgen. De talrijke initiatieven waarmee burgers elkaar helpen. De veerkracht waarmee mensen en organisaties zich aan de nieuwe situatie aanpassen. De deskundigheid van de mensen op sleutelposities bij de overheid en in de zorg. De politici die over hun meningsverschillen heenstappen. Op dit alles zijn natuurlijk uitzonderingen. Maar er is genoeg te onthouden voor als dit nieuwe normaal ooit weer geschiedenis is. En te koesteren.