Lea bleek niet de enige van Zita’s vrienden die in de buurt van de Breitscheidplatz waren. Anderen vertellen soortgelijke verhalen. Zita: ,,Iedereen begon me tegelijk te bellen en te appen. Ik wist niet wat me overkwam.”

Kwade droom
Dit is een kwade droom. Berlijn is ‘mijn’ stad: ik woonde er lang en mijn dochter groeide er op. Ik ken haar vrienden en vriendinnnen.

Zita doet eindexamen op een zwart ‘Gymnasium’ in de multiculturele wijk Kreuzberg. Ze bracht er jaren door met kinderen wier ouders uit alle delen van de wereld naar Duitsland kwamen: Turken, Arabieren, Aziaten, Afrikanen, Oost-Europeanen. Van de vijftien meiden met wie ze laatst haar verjaardag vierde had niet één geen dubbele nationaliteit. Een andere werkelijkheid kennen deze kinderen niet.

,,Het spijt me ook zo voor mijn moslim-vrienden,” zegt ze, als ze hoort dat IS de aanslag opeist. ,,Die worden na elke aanslag op straat uitgescholden.”

Zita maakt geen verschil tussen ‘moslims’ en ‘niet-moslims’. Ze herkent bij hen dezelfde vrees als bij zichzelf. Een islamitische vriendin van haar, Amal (19) – half Palestijns, half Duits - ligt al maanden in het ziekenhuis. Hier revalideert ze van de ernstige verwondingen die ze opliep bij de aanslag in Nice. Amal was met haar klas in de Zuid-Franse stad en liep met medescholieren en haar lerares over de Promenade des Anglais toen de terrorist toesloeg. ,,Ik hoorde lawaai, draaide me om en zag die vrachtauto op me afrijden. Toen werd alles donker,” vertelde ze. Haar wervelkolom, rechterbeen, haar linkerschouder, zes ribben: allemaal gebroken, op verschillende plekken zelfs. Een long geklapt. Amal kwam er nog relatief ‘goed’ vanaf. Twee vriendinnen en haar lerares werden gedood.

Verlamd
Inwendig en geestelijk is ze kapot, maar dat zie je niet. Wat je wel ziet is dat ze haar linkerarm niet meer kan bewegen: die is verlamd. Een moslimmeisje uit de Berlijnse achterstandswijk Neukölln - getalenteerd, levenslustig, met al een bescheiden carriere als model in reclame-filmpjes - wier leven uit naam van de ‘radicale islam’ kapot is gemaakt. Niemand kan dit uitleggen.

Bij mijn dochter en haar vrienden groeit de angst. ,,Dat de dader niet is opgepakt vind ik onheilspellend,” zegt Zita. Politici en commentatoren roepen op het hoofd koel te houden. Wat kunnen ze anders? Maar hoe doe je dat, als je weet dat een van je naaste vriendinnen voor altijd getekend door het leven zal gaan en als je ziet hoe enkele maanden later in je eigen stad opnieuw een vrachtwagen op mensen inraast? Het zijn vragen die geen enkele jongere zouden moeten bezig houden. Maar in een geglobaliseerde wereld is er altijd de mogelijkheid dat de terreur ook jou opzoekt. Dat is de realiteit waarin mijn dochter, en zoveel andere kinderen, volwassen worden.