Volledig scherm
Thomas Olde Heuvelt © David Samwel Bol

Inauguratie

FantasyDonald Trump is vanaf vandaag de machtigste man van de wereld. Het zet de wereld op zijn kop, hoor je wel eens. De in Amerika veelgelezen horrorschrijver Thomas Olde Heuvelt laat zijn fantasie erop los.

Die dag stond de wereld op z'n kop. We wisten niet waarom het gebeurde. Sommigen van ons vroegen zich af of het aan ons lag. Of we tot de verkeerde goden hadden gebeden of de verkeerde dingen hadden gezegd. Maar dat was niet zo; de wereld stond alleen op z'n kop.

Wetenschappers die het geluk hadden het voorval te overleven, zeiden dat de zwaartekracht niet zozeer was verdwenen, maar zich als het ware had omgekeerd, alsof onze planeet in een kwinkslag al haar massa had verloren en door een kolossaal object werd omringd. Gelovigen die de pech hadden het wonder te overleven, zeiden dat het geven en nemen was en God nu eindelijk nam, na zoveel jaren gegeven te hebben. Maar er was geen kolossaal object, en door God genomen worden is een discutabel gegeven.

Het gebeurde als een donderslag bij heldere hemel, juist na de inauguratie van de oude man op tv. Er was een moment, een magisch moment, waarop je ons allemaal halverwege onze woonkamers in de lucht kon zien zweven, ondersteboven in de houding van onze laatste bezigheid, koffiedrinkers koffiedrinkend uit omgekeerde kopjes koffie, verliefden zich vastklampend aan elkaars vallende lichaam, oude mannen graaiend naar afglijdende toupetjes, kinderen kraaiend en katten krijsend, allen omringd door de asteroïden van onze bezittingen; o, het was een moment van volmaakte waanzin, bevroren in de tijd. 

Toen begon het gekraak en gerinkel, het gebulder en geschreeuw. Een pandemonium was het. We kwakten tegen plafonds en werden verpletterd onder het puin van ons oude leven. Schedels kraakten. Nekken braken. Baby's stuiterden. De meesten van ons stierven ter plekke of staken stuiptrekkend uit gaten in gipsplaten plafonds. Wij die overleefden lagen verbijsterd op inzakkende zolderingen, het laatste beeld dat de tv ons had ingegeven voor altijd geëtst op ons netvlies: de oude blonde man met twee geheven vingers, die zei: 'So help me God.'

Maar buiten was het altijd nog erger. Voor iemand ook maar besefte dat de hemel niet langer boven, maar onder ons was, viel men pardoes van het aardoppervlak. Binnen de kortste keren was het luchtruim bezaaid met tuimelende politici en buitelende critici, wapperende handelsverdragen en klapperende lawsuits, spartelende immigranten en wentelende minderheden, boze blanke mannen en nooit gebouwde muren, loeiende sirenes en gloeiende kernkoppen in kleuren die de hemel in vuur en vlam zetten. Media-anchors onder portieken van televisiestations rollebolden tot ze tot stilstand kwamen op krakende afdakjes, staarden met holle ogen over de rand in peilloze diepten en dachten: Hebben wij dit gecreëerd? 

Zelfs het klimaat verdween, en met het klimaat het klimaatverdrag, en men zou nooit weten welk van de twee nu eigenlijk eerder was geweest. Een mol die zijn neus uit de grond stak werd gegrepen door de zwaartekracht en een opspringende walvis zou nooit meer terug in zee landen. Moe van haar last schudde Moedertje Aarde al wat zij niet langer kon dulden van zich af. 

In een opwaartse stuwing viel het de dampkring in. Gevechtsvliegtuigen, spionagesatellieten en ruimtestations verdwenen in het vacuüm en zelfs Vadertje Maan werd van ons weggeduwd. We zagen hem kleiner en kleiner worden, tot hij verdrietig zijn eigen baan om de zon trok. Hij zei niet eens vaarwel.

En de oude man zelf? Die was alleen toen het gebeurde.

Hij stond voor een spiegel in het Oval Office en deed eigenlijk niets. Hij las geen boek en hij keek geen tv. Hij stuurde zelfs geen tweet. Was de wereld op dat moment vergaan, dan had hij het niet gemerkt. Het enige wat hij probeerde was zijn stropdas vast te knopen, maar zijn handen trilden te hevig.

De oude man wilde sterven. Meer dan iedereen was hij als de dood voor wat de toekomst in petto had. De grap was te ver doorgevoerd; het was zijn vloek geworden. Zo had hij het allemaal niet bedoeld.

Hij voelde zich gedwongen naar buiten te gaan. Daarbuiten rezen hun eeuwige gejuich en geschreeuw en accolades en venijn als het naderende gedreun van zich verzamelende krachten. Hij wist wat hij had beloofd op zijn eerste dag te doen; welke verdragen hij zou doorscheuren en welke executive orders hij zou tekenen. Maar nu het moment was aangebroken kon hij het niet opbrengen.

Met grote open ogen staarde hij naar zijn spiegelbeeld. Hij fluisterde zijn smeekbede. Make. America. Great. Again.

Auteur Thomas Olde Heuvelt (Nijmegen, 1983) studeerde Amerikanistiek. Hij schrijft thrillers, magisch realisme en horrorverhalen. Zijn roman HEX (Luitingh Sijthoff, 2016) verschijnt momenteel in 19 landen en werd door Stephen King 'briljant en volstrekt origineel' genoemd. Inauguratie is geïnspireerd op het korte verhaal The Day the World Turned Upside Down, waarmee Olde Heuvelt in 2015 de prestigieuze Amerikaanse Hugo Award won. 

Algemeen Dagblad gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement