Volledig scherm
PREMIUM
© ANP

Niemand drinkt nog uit de kraan in Parkersburg

De commotie rond de Dupont-fabriek in Dordrecht staat niet op zichzelf. In het Amerikaanse stadje Parkersburg woedt al 15 jaar een juridisch gevecht rondom een vergelijkbare fabriek van Dupont over de uitstoot van C8. 'Het wordt hier nooit meer normaal.'

Quote

Ik heb een slecht werkende schild­klier en ik weet zeker dat ik dat aan hun rotzooi te danken heb

Steve Snyder
Volledig scherm
© REUTERS

Elke morgen, als ze zich aankleedt, kijkt Carla Bartlett even naar het litteken dat van haar buik naar haar rug loopt. Het herinnert haar aan alles wat haar leven sinds 1996 op z'n kop zette. De tumor die uit haar lichaam werd verwijderd. De angst dat de ziekte terugkeert. Maar ook de rechtszaak, waardoor ze uiteindelijk het wereldnieuws zou halen als de vrouw die een miljardenbedrijf op de knieën kreeg. ,,Ik denk nog steeds weleens: gebeurt mij dit allemaal echt? Ik ben een moeder van twee uit Ohio. Alles wat ik wil, is een normaal leven.''

Bartlett (51), een secretaresse uit het plattelandsdorpje Coolville, geeft voor het eerst een interview. Eerder zag ze het niet zitten. Ondersteund door een wandelstok en een goede vriendin arriveert ze op de afgesproken plek. ,,Het is niet niks om als simpele vrouw te strijden tegen zo'n groot bedrijf,'' zegt ze. ,,De druk was enorm. De afgelopen 20 jaar waren zwaar.''

Opgroeien
In november 1996 krijgt Bartlett te horen dat ze lijdt aan nierkanker. Ze heeft dan net een zoontje gekregen. ,,Ik dacht: is dit het dan? Moet Alex zonder moeder opgroeien? Maar godzijdank verliep de operatie goed. Daar dank ik God nog elke dag voor.''

Een paar jaar later krijgt ze een uitnodiging voor een bloedonderzoek. Het heeft te maken met C8, een stof waar ze nog nooit van heeft gehoord, maar die volgens deskundigen nierkanker kan veroorzaken. ,,En uit die test kwam dat ik veel te veel van die stof in m'n bloed had. Ik drink thee, heel veel thee - en dat spul bleek in ons leidingwater te zitten. Wisten wij veel. Ik wist wel dat de Dupont-fabriek bestond, maar niet dat ze die rotzooi in het water stortten.''

Afschuwelijk
Bartlett gaat in zee met een advocaat die haar belangen wil behartigen, net als die van veel anderen uit het gebied. Na jaren van onderzoek wordt uitgerekend haar zaak in 2015 als eerste voor de rechter gebracht. Drie weken lang zit ze tussen haar advocaten in de rechtbank, luisterend naar deskundigen die allemaal hun oordeel over haar situatie geven.

,,Het was afschuwelijk,'' zegt ze, in tranen. ,,Voor het oog van de wereld vertelden de advocaten van Dupont dat ik obesitas had, dat ik dáárdoor kanker had gekregen. Dat het allemaal mijn eigen schuld was. Het was zo respectloos. Ik dacht alleen maar: waarom doe ik dit? Waarom zit ik hier? Ik wil naar huis.''