Volledig scherm
© ANP

Oproep: deel uw herinneringen aan de Hongerwinter

De zwartwitbeelden blijven onvoorstelbaar. Nog maar 75 jaar geleden stroopten Nederlandse kinderen vuilnisbakken af, op zoek naar eten. Graatmagere burgers die bezweken op straat. 

Voor onze serie ‘75 jaar Bevrijding’, waar we sinds D-Day het laatste oorlogsjaar beschrijven, tekenen we graag uw getuigenissen over de Hongerwinter op. Maakte u een hongertocht naar het oosten? Hield u contact met de boerenfamilie die u destijds voedsel gaf? Zat u in een kindertransport naar het noorden? Waren er mensen uit omgeving waarvan u het niet verwachtte maar die u als kind hebben gered door hun barmhartigheid?

Graag horen wij uw bijzondere verhalen voor artikelen op onze website en in de krant. Stuur uw bijdrage (maximaal 250 woorden) vóór 21 december a.s.. Dat kan per mail naar brieven@ad.nl of per post naar AD, t.a.v. de lezersredactie, Postbus 8983, 3009 TC Rotterdam. Uit alle inzendingen maken wij een selectie.

N.B.: We zijn ook op zoek naar bijzondere foto’s of andere tastbare herinneringen uit die Hongerwinterperiode. Stuurt u die foto’s niet mee in de post, maar laat ons alstublieft wel weten of u ze heeft.

Hongerwinter
Minstens 20.000 Nederlanders stierven tijdens de Hongerwinter, de winter van 1944-1945 en de laatste Oorlogswinter van de Tweede Wereldoorlog. Op het dieptepunt van de bleke ellende werd het westen van het ontredderde Nederland geteisterd door V2-raketten, razzia’s, incidentele bombardementen maar vooral schaarste, honger, dood en verderf. Cabaretier Paul van Vliet verwoordde dat al heel treffend bij de laatste herdenking, vijf jaar geleden. Het voelde wee en leeg en je moest de kou erbij optellen. Ik associeer de Hongerwinter met dat het altijd koud was, daarom gingen we ook vroeg naar bed. De Randstad was leeggeroofd, mensen stierven op straat. Er was niets meer. Geen kolen, geen voedsel, geen kleren. Ik vroeg mijn moeder: ‘Heeft u nou echt niks te eten?’ Ze zei: ‘Nee jochie’. ‘Ook geen kaaskorst?’ ‘Nee’, en toen moest ze huilen. Dat was de eerste keer dat ik mijn moeder zag huilen en dat heeft een onuitwisbare indruk op me gemaakt.’